اعتراف به خطا و اشتباه و تاثیر آن در رشد و تکامل

یا اینكه همیشه به عكس بود: یا علی این كار را بكن، یا علی آن كار را بكن ...

در عین حال هم برادر بودند. مگر برادری با آمریت و مأموریت منافات دارد؟ ما برادری را یك برادری عادی می‌دانیم. آن برادری در سطح علی و رسول خدا، آن برادری هزار مرتبه از استاد و شاگردی بالاتر است. آن وحدت و عینیت و اتحاد نفس بین این دو برادر را دارد ثابت می‌كند. غیر از یك استادی كه یك شخصی فرض كنید انسان می‌رود پیش او، حالا یا خط تعلیم می‌گیرد، یا علم تعلیم می‌گیرد و یا هرچه كه تعلیم می‌گیرد یك شخصی است جدا، و این در یك مرتبه متنازل این دارد نسبت به او نگاه می‌كند و در تحت انقیاد او قرار می‌گیرد. این در مقام انقیاد اصلا نیست. این در مقام اتحاد است. و وقتی كه در مقام اتحاد بود، آن فیضی كه باید برسد به این شخص منقاد، آن فیض از دریچه رسول اللَه می‌رسد. آن فیضی كه باید به مرحوم آقا برسد از دریچه نفس استادش آقای حداد دارد می‌رسد. این بالاتر از مقام استادی است، نه یك رفاقت پشمكی پفكی الكی! آن هزار مرتبه از استادی بالاتر است.

پس چرا می‌آیید این حرف‌ها را می‌زنید و شبهه ایجاد می‌كنید؟ مسائلِ دیگر هست، افراد دیگر هست، راه‌های دیگر هست، وارد مسائل دیگر بشوید، وارد مطالب دیگر بشوید، این را به اهل خودش بسپارید. این مطالب مطالبی نیست كه بخواهد در حدود فهم هركسی قرار بگیرد و باعث شبهه می‌شود، صحیح نیست گفتن این مسائل.

این یك روشی بوده كه به این كیفیت و به این وضعیت این بزرگان همیشه به این نحوه و به این طریق دستور می‌دادند و به این صورت عمل می‌كردند.

خب امشب صحبت به این وضعیت پیش آمد، ما می‌خواستیم راجع به همین دنباله بحث عنوان بصری صحبت بكنیم ولیكن دیگر ظاهرا تقدیر بر تدبیر ما غالب آمد. همیشه غالب می‌آید! داریم كه خدا می‌گوید كه حدیث قدسی است كه همیشه باید اراده من را بر اراده خودت ترجیح بدهی، اگر پذیرفتی، به آنچه را كه خیر توست خواهی رسید، و الّا دست و پا می‌زنی و بالاخره هم آنچه كه من می‌خواهم می‌شود. أوحَى اللَه تَعالَى الَى دَاوُدَ يا دَاوُودُ تُرِيدُ وَ ارِيدُ وَلَا يكُونُ الّا مَا ارِيدُ فَانْ أسْلَمْتَ لِمَا ارِيدُ أَعطَيْتُكَ مَا تُرِيدُ وَ انْ لَمْ تُسْلِمْ لِمَا أُرِيدُ أَتْعَبْتُكَ فِيمَا تُرِيدُ ثُمّ لَا يكُونُ الّا مَا ارِيدُ؛¹ آخرش آنچه كه من می‌خواهم می‌شود، آخرش آن كه من تقدیر كرده‌ام می‌شود، هِی بچرخ! هِی بچرخ! ثم لا یكون الّا ما أرید.