میزان اهتمام افراد پیرامون مسائل کلی و جزئی در سیر إلی اللَه

چندی پیش بود توفیق پیدا كرده بودیم رفتیم سفر عتبات. در نجف یك مجلسی بود، گفتند بعضی از افراد می‌خواهند شما را ببینند از اشخاصی كه خب بسیار فرد محترمی بود ما را دعوت كرد و ما هم رفتیم، یك بنده خدایی آن‌جا بود پیرمردی بود خب معلوم بود كه نورانی است و به اصطلاح صفایی دارد، اما وقتی نگاهش می‌كردیم خب حالا این صفا و نورانیت جای خود، حالا ببینیم چی می‌خواهد بگوید تا این‌جایش بد نبود، تا این‌جایش. ولی آقا نیاورد آن روزی كه وقتی مشغول به صحبت شد دیگر چیزی نماند بود بزنم در سرم ای وای، ای وای! ای وای، ای وای! با فلان كس برخورد كرده با فلان كس دیده، با چه افرادی چیز كرده، دیگر اواخر كار دیگر همچین زده بود به اوت كه دیگر گفتم بسه دیگر خیلی ممنون به اندازه كافی استفاده كردیم، فرمایشی ندارید؟ بلند شدیم آمدیم بیرون و آن افرادی كه آن‌جا بودند، از دوستانی كه در آن‌جا بودند آمدند بیرون، آقا این‌ها دست را گرفته بودند به دلشان و داشتند از خنده زمین می‌خوردند.

ببینید نود سال سن است، چقدر فهم دارد؟ چقدر درك دارد؟ چقدر ذهنش باز شده؟ هیچی، فلانی خواب دید كه فلان چیز خواهد شد، فلانی در مكاشفه دید كه اینجور خواهد شد، بعد همان دوستانی كه در آن‌جا بودند آمدند ایراد گرفتند. گفتند آقا این مكاشفه‌ای كه شده این‌كه برخلاف آنچه كه در خارج است؟! می‌گویند نه، خلاف بهتان گفتند، گفتم آقا بنده خودم در ایرانم، به بنده هم خلاف گفتند؟ بنده خودم! چه می‌گویی؟!

حالا این كسی كه تمام نمازهای یومیه‌اش در سر وقت هست، تمام نوافل این نمازها را هم می‌خواند، نماز شبش یك وقت ترك نمی‌شود، غیر از آن هم هر وقت گیر می‌آورد نماز می‌خواند، می‌دیدند این آقا در صحن دارد نماز می‌خواند، در خیابان دارد نماز می‌خواند، هر كجا، این‌ها چقدر به او اضافه كرد؟ آیا نماز خواندن مسأله را تمام می‌كند؟ هی بخوان و بخوان دِ بخوان، این‌ها به جای خود، بابا، برو ببین این نمازی كه داری می‌خوانی برای كه می‌خوانی؟ در مقابل كه ایستادی؟ چه ارتباطی بین خودت و بین خدا برقرار كردی كه الآن می‌خواهی بگویی اللَه اكبر، یا همین! هی می‌ایستی می‌گویی اللَه اكبر، خب این اللَه اكبر با این اللَه اكبر بچه سه ساله كه می‌آید از تو هم تقلید می‌كند، او هم می‌گوید اللَه اكبر، فرقی نمی‌گذارد؟!