تأثیر تغذیه بر سلوک الی اللَه

اینها همه طبق آن كیفیتی است كه باید انجام بشود و نسبت به این مسائل خیلی باید دقت بشود، هر كسی نمی‌تواند یك همچنین مطالبی را بگوید، بسیاری از این‌گونه دستورات خطرآفرین است و موجب بعضی از اختلالات خواهد شد، یعنی می‌خواهم بگویم هم آن شخصی كه توصیه می‌كند و آن شخصی كه می‌خواهد عمل كند هر دوی اینها باید از شرائط خبرویت و استعداد برای عمل برخوردار باشند، لذا اگر دوستان یا افرادی در كتب اخلاقی و همین‌طور در مسائل، رساله‌ها، نامه‌ها به بعضی از مطالب برخورد می‌كنند، كه یك همچنین مسائلی بزرگان به تلامذه خود و ارادتمندان خود دادند، مبادا به آنها عمل بكنند كه این كار خطرناك است یعنی آن شرائط باید حاصل بشود تا اینكه این قضایا پیدا بشود.

بسیاری از افراد دیده شده است كه به واسطه خروج از حد اعتدال در این امور به جنون كشیده شده‌اند، دیوانه شده‌اند، یا اینكه اختلالات عجیب در صحت و سلامتی آنها پدید آمده، اینها تمام به خاطر این قضیه است كه این فردی كه الان دارد این مطالب را انجام می‌دهد، شرائط برای عمل به یك همچنین دستوری را ندارد. حالا ان‌شاءاللَه در بحث مربوط به اشتغال ذكر و اشتغال ورد كه در مباحث آتیه حدیث شریف عنوان هست در آنجا به این قضیه هم می‌پردازیم، كه چطور پرداختن به بعضی از اذكار فوق العاده خطرناك و فوق العاده موجب‌ناهنجاری‌ها و مسائل غیرمتوقع خواهد بود و اینطور نیست كه شما تصور كنید كه‌ ... أَلا بِذِكْرِ اللَه تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ‌ الرعد، ٢٨ ذكر، ذكر خداست و ایراد هم ندارد و هر كسی می‌خواهد انجام بدهد می‌تواند انجام بدهد!!

یكی از افراد بود، مرحوم والد در زمان حیات خودشان به او یك دستوری داده بودند، وقتی كه من این دستور را به او گفتم: گفت خب اگر انسان حالش خوب باشد و بتواند بیشتر انجام بدهد چه خواهد شد؟ گفتم هیچی به سرش می‌زند، بله! مسائل دیگری برایش پیدا می‌شود. آن شخص به این حرف ما ترتیب اثر نداد، مثلًا ایشان فرمودند: تو باید این را چند مرتبه انجام بدهی، این ذكر و ورد را باید چه كار بكنی، گفت حالا كه حالم خوب است پس بسم اللَه، دو برابر انجام می‌دهم، سه برابر انجام می‌دهم و خلاصه نتیجه‌اش را هم گرفت، خب این برای چیست؟ به خاطر این است كه آنهائی كه این مطالب را بیان می‌كنند یك مقدار بیشتر از تو می‌فهمند!! آنها هم می‌توانند بگویند آقا مثلًا هزار دفعه بگو، خب چرا به تو می‌گویند سیصد تا؟ چرا می‌گویند دویست تا؟ چرا می‌گویند چهار صد تا؟ چرا می‌گویند صد تا؟ مگر كسی بدی تو را می‌خواهد؟ مگر كسی كمی تو را می‌خواهد؟ مگر كسی نقصان تو را می‌خواهد؟