کیفیت تغذیه در سیروسلوک

خُب اینها همه اش باطل است و صحیح نیست. از خوردن هیچ كس به جایی نرسیده است و از آشامیدن كسی نردبان ترقی را نپیموده است، و این ظرفی را كه خداوند قرار داده است برای انسان برای این است كه انسان بتواند به واسطه او آن حركت را داشته باشد، افراط و تفریط در این مسأله هر دو غلط است، هم انسان بخواهد از این مسائل دور باشد و این نعمتهای الهی را بخواهد در نظر نگیرد، و زُهد غیر متعارف و غیر معقولی را بخواهد در پیش بگیرد.

دیده‌اید بعضی‌ها اصلًا فكر و ذهنشان در یك سطح پایین قرار دارد، اگر در جیبش یك میلیون هم بگذارند وقتی كه می‌خواهد برود سر مغازه می‌رود یك چیزی را می‌خرد كه فرض كنید كه از همه چیز دیگر پایین‌تر باید باشد، تفكر یك تفكر پایینی است. خب حالا یك كسی به یك مقداری دارد، اینقدر دارد، اینقدر می‌گیرد، ندارد، خُب نمی‌گیرد، آنكه دیگر [اشكال ندارد.] من روش بزرگان را در این زمینه خدمت رفقا گفتم: رعایت اصلح و رعایت احسن و رعایت آنچه كه معقول است، خدمت رفقا عرض كردم. به طور كلی بنای سلوك براساس تعقل است، عقل چه حكم می‌كند؟ نسبت به هر چیزی چه نظری می‌دهد؟ سلوك یعنی همان، یعنی پیروی از همین و انسان نباید سلیقه‌های شخصی و فردی خود را در مبانی اقتصادی و اجتماعی و سیاسی و حیات روزمره اسلامی بخواهد سرایت بدهد، تسری بدهد، یكی از یك چیزی خوشش می‌آید، به دنبال این می‌گردد كه ببیند در روایات، در اسلام در آثار چه چیزی نسبت به این قضیه می‌تواند مساعد باشد، آن یكی از یك چیزی بدش می‌آید از همان، او هم می‌گردد دنبال اینكه ببیند چیزی پیدا می‌كند كه مساعد باشد. این اظهارنظرهای سلیقگی و اظهارنظرهای شخصی است.

راه و روش اهل معرفت و اهل عرفان و اولیای الهی و مشی و مرام ائمه علیهم السلام بر همین اساس بود، بر اساس رعایت احسن و رعایت اصلح و ما می‌بینیم كه در زمان‌های مختلف روش آنها مختلف بوده، زندگی آنها مختلف بوده، فرق می‌كرده، در یك زمان به یك كیفیت بوده، در زمان دیگر به كیفیت دیگر بوده. داستان امام صادق علیه السلام با سفیان ثوری خُب معروف است، همه می‌دانند و سایر ائمه اطهار علیهم السلام و سایر بزرگان، حالات آنها همه به همین وضع و به همین كیفیت بوده است.