دیدگاه اهل معرفت راجع به واقعه عاشورا

این نكته‌ها هست كه باید به آنها برسیم، كه حتی راجع به حضرت ابوالفضل حضرت این كار را نكردند، حتی راجع به حضرت قاسم كه اوه چه اصرارهایی كرد این كار را نكردند و همینطور بقیه از برادرانشان و همینطور حتی از افراد دیگر. وقتی كه حر ابن یزید ریاحی می‌آید پیش آن حضرت و با آن حال و با آن كیفیت آن چنان حضرت با او برخورد می‌كنند كه انگار نه انگار، این یادش می‌رود كه چه كاری كرده و چه قضایایی و همه اینها زیر سر خودش بوده. اینطور برخورد می‌كنند، اگر ما بودیم چه می‌كردیم؟ می‌گوییم توبه كردی؟ غلط كردی توبه كردی، الان وقت توبه كردن است؟ این بساط را درست كردی حالا توبه هم می‌كنی؟ برو پی كارت و خب ما هم همین كار را می‌كنیم، درد ما همین است روشی كه داریم ما الان انجام می‌دهیم خب ما همین هستیم، توبه كردی بیخود كردی توبه كردی! آوردی ما را به اینجا رساندی و این بساط را درست كردی و حالا آمدی می‌گویی توبه كردم؟!

ولی وقتی كه حضرت با این حر برخورد می‌كنند اصلا حر یادش می‌رود كه یك همچنین كاری كرده، یك همچنین جریانی برایش اتفاق افتاده، اینطور برخورد می‌كنند، به به خوش آمدی و چه و فلان، این همان ظهور رحمت واسعه پروردگار است كه در نفس رسول خدا تجلی می‌كند و وقتی كه حضرت برای فتح مكه می‌روند تمام آن افراد را، همه را می‌بخشند، این همان است، یعنی یكی است، و منزل ابوسفیان اول دشمن خود را مامن قرار می‌دهند برای افراد، هر كسی بیاید در این منزل جانش در امان است، مالش در امان است، این یعنی چه؟ یعنی رسول خدا اصلا نگاه به فرد نمی‌كند، نگاه به صورت نمی‌كند، نگاه به ظاهر نمی‌كند، نگاه به اینكه این چه كرد نمی‌كند، نگاه به اینكه این چه رفتاری داشت نمی‌كند، رسول خدا نگاه می‌كند به اینكه این یك بنده از بنده‌های خداست و الان هیچ كاری از او برنمی‌آید و آن رحمت می‌آید و حتی همین ابوسفیان را هم در برمی‌گیرد و منزل او محل امن می‌شود و ملجأ برای افراد قرار می‌گیرد.