دیدگاه اهل معرفت راجع به واقعه عاشورا

آن شخص در جواب او گفته بود ما وقتی خدمت ایشان رسیدیم اصلا به فرشش نگاه نكردیم كه ببینیم فرشش چه رنگی است. توجه می‌كنید؟ این نهایت تعریفی كه كرده این است كه ایشان فردی است كه فرش بیرونی اش مثلا با فرش اندرونی اش یكی است. خب این یكی، یكی هم می‌آید و وقتی كه خدمت ایشان می‌رسد فقط به ایشان نگاه می‌كند. من می‌دیدم در آن موقع افرادی كه می‌آمدند پیش ایشان خیلی‌ها مثلا در سر غذا یا مثلا میوه كه ایشان می‌خواست انتخاب بكند نگاه می‌كردند بیینند ایشان چه میوه‌ای مثلا سیب برمی‌دارد یا انگور برمی‌دارد می‌گفتندها حتما یك چیزی است كه انگور برداشت یا سیب برداشته یا فلان غذا ... آخر آدم می‌آید پیش ولی خدا نگاه به غذا خوردنش می‌كند؟ نگاه به این می‌كند كه از این سبد میوه كدام نوع را برداشتند؟ آن كسی كه می‌رود پیش یك ولی خدا فقط نگاه به دهان او می‌كند چه می‌گوید، همین، اصلا نباید نگاهش به پایین بیفتد، به بالا بیفتد، به این طرف، به آن طرف بیفتد. توجه می‌كنید؟ این سطح تفكر افراد است.

قضیه عاشورا هم همین است در قضیه عاشورا هم می‌شود فرض بكنید كه با واقعه كربلا به عنوان مصیبت و اینها نگاه كرد و اشك ریخت و ثواب و اینها برد و همه اینها هم به جای خودش محفوظ، هم انسان می‌تواند به بالاتر از این مطالب فكر كند، به مسائل بالاتر، به قضایای بالاتر ...، سیدالشهدا رفت حضرت علی اصغر را برداشت كه بیاید آب بدهد، خب حضرت نمی‌دانستند كه این را شهید می‌كنند؟ آن كه غلط است دیگر، باطل است، با علم به اینكه این را شهید می‌كنند حضرت علی اصغر را می‌آورد و بعد آن جریان اتفاق می‌افتد، خب این كار حضرت یعنی چه؟ این چه مسئله‌ای است؟ این نشان می‌دهد كه امام علیه‌السّلام در مقام اجرای اراده و مشیت پروردگار است، و دارد آن مشیت و آن اراده را در اینجا انجام می‌دهد و یكی از آنها داستان حضرت علی اصغر است، اگر بگوییم حضرت اطلاع نداشت خب آن كه باطل است، آن كه معنا ندارد، خب پس امام نیست، اگر اطلاع داشت حضرت چرا این كار را كرد؟ غیر از این چه می‌تواند باشد؟ این كه عرض كردم یك پله بالاتر است خیلی پله‌های دیگر هست ها! این فقط یك پله بالاتر است، همین دید ظاهری و دید به عنوان مصیبت است.