بیان دومرتبه از مقام ارتباط انسان با پروردگار متعال

دیگر موسی دعا کرد، گفتش که هر کسی با قارون است بیاید این طرف رفتند همه کنار و یه چند نفری هم با قارون ماندند یکی دو نفر این‌ها ماندند از همان افراد که با [حضرت موسی بد] بودند حضرت موسی نفرین کرد زمین این‌ها را فرو برد باز قارون فریاد زد ای موسی غلط کردم ببخش فلان کردم، خیلی عصبانی بود، دوباره نفرین کرد تا زانو باز این قارون فریاد نمی‌دانم گریه زاری، ببخش ما را حالا این کار را کردیم دوباره نفریق کرد تا کمر آمد دوباره هِی داد بیداد فلان التماس این چیزها بعد دیگر [نفرین] کرد برد پایین بعد خطاب آمد به موسی ای موسی! چقدر سنگ‌دلی اگر یک بار این مرا می‌خواند اجابت می‌کردم هزار دفعه تو را خواند جوابش را ندادی.¹ خب این در اینجا حالا این کار را کرد و این چیز امّا خب حضرت موسی حالا خب اُولی چطور باید این مسئله را ما نگاه کنیم دیگر؟

این اگر مرا می‌خواند من او را اجابت می‌کردم مرا نخواند خب در اینجا خدا می‌خواهد بگوید که اون مقام رحمانیّت من بالاتر از تو است این را می‌خواهد بگوید حالا نه اینکه کار او خلاف بوده آن پیغمبر است و به امر او انجام می‌دهد.

حالا این انسان از نقطۀ نظر ارتباطش با پروردگار اصلاً شفیع نمی‌خواهد هر موقع که انسان در بین خود و بین پروردگار خواست خلوت کند و مطلبی را در میان بگذارد در آنجا باز است هر وقت خواست در هر وقتی در هر اوقاتی در هر زمانی در هر مکانی آن در چی است؟ باز است و آن فیض ادامه دارد این به جهت همان وسعت رحمتی است که خداوند برای بندگانش خصوصاً برای امّت پیغمبر آخرالزّمانش قرار داده و از این نقطۀ نظر این امّت در سایر امم چی است؟ ترجیح دارد.

خب این تا حدودی راجع به این مسئله تا حالا بعد ببینم که خداوند توفیق بدهد برای ادامۀ مطالب.