علت محدود نبودن ارتباط با خدا به زمان ومکان خاص

مرحوم آقا شیخ حسنعلی اصفهانی رحمت اللَه علیه ایشان در كتابی كه در احوالات ایشان نوشته شده مطلبی را دارند كه به یكی از شاگردانشان می‌نویسند گرچه زمان، زمان غیبت است و باب بسته است ولی فرق است بین كسی كه در خیابان بی‌توجّه به راه خودش برود و بین كسی كه بیاید پشت در ولو در بسته است ولی در همان پشت در بایستد خیلی فرق است. عرض ما به ایشان این است كه نه! اینطور نیست قضیه.

آن امام زمانی كه برای ما غیبت با حضورش تفاوت پیدا كند ما آن امام زمان را قبول نداریم، هیچ وقت، ما امام زمانی می‌خواهیم كه غیبت و حضور او، برای او تفاوت نكند حالا برای ما تفاوت می‌كند بكند برای او تفاوت نكند و مهمّ اوست مهمّ ما نیستیم و ما كی هستیم؟ آن ذرّه كه در حساب نیاید ماییم. ما كی هستیم؟ كی گفته در بسته است؟ ابداً، ابداً، ابداً در بسته نیست امام زمان علیه السّلام اگر قرار باشد حضور فیزیكی او و خارجی او موجب بروز نعمات بشود پس با بقیة مردم چه فرقی كرد؟ خب من الان در اینجا نشسته‌ام فردی در خیابان نیاز به كمك من دارد خب من باید بروم پایین، بروم پیشش دیگر؟ نمی‌توانم از همین جا كه كمك كنم. خب امام زمان هم اینطور است مثل ما! چه فرق كرد با ما؟ او دیگر امام نیست.

ولایت امام زمان كه ولایتِ فیزیكی ظاهری نیست. ولایت، تكوینی است مربوط به عالم نفس است، به ظاهر ربطی ندارد، اصلًا به ظاهر چه ارتباطی دارد؟ چه فرقی می‌كند بین امام زمان علیه‌السّلام كه در غیبت است و بین موسی‌بن‌جعفر علیه السّلام كه در زندان هارون است؟ چه فرق می‌كند؟ تازه موسی‌بن‌جعفر در زندان شكنجه هم می‌بیند لااقلّ امام زمان شكنجه نمی‌بیند دیگر مأموران هارون نمی‌آیند حضرت را با تازیانه بزنند! می‌آمدند حضرت را با تازیانه می‌زدند، موسی‌بن‌جعفر را. واقعاً چه كشیدند این بزرگان؟ ها چه فرقی می‌كند؟ اگر قرار به غیبت فیزیكی است كه آن هم تو زندان است تازه تو غل و زنجیرم هست. حالا حضرت دیگر دستاش غل و زنجیر نیست هر جا می‌خواهد می‌رود هر جا بخواهد می‌رود در هر شهری بخواهد، در هر جا، ایام حج هم كه در مكّه حضور دارد دیگر، خود حضرت تشریف می‌برند.