اهمیت حال نیاز و فقر دائمی درسالک

وقتی آن شخص همان جریان هفده شهریور را به وجود آورد همان افسر معروف، بعد از اینکه هزاران نفر را قتل عام کرد رفته بود پیش شاه، گفته بود چی؟ عمر اعلی حضرت، عمر مبارک اعلی حضرت به سلامت باشد تا بیست و سه سال دیگر، دیگر مطلبی نخواهد بود.¹ ارواح عمّه‌اش! همان قضیه به کجا کشید، تا بیست و سه سال دیگر.

این است؟ این معنای شخصیت داشتن افراد در قبال قضایا و در قبال موضوعات؟ نه! مؤمن باید عزیز باشد. همه جا باید عزیز باشد آن احساس نیاز، باید آن احساس نیاز در درون باشد هیچ گاه نباید آن درون از این مسئله خالی باشد اگر یک وقتی دیدید نه! خیلی آن نیاز و آن مسئله تجلّی و جلوه ندارد باید نسبت به این مسئله فکر کنید.

خب دیشب عرض شد که امام سجاد علیه‌السّلام فرمودند: وَ أَنَّ فِى اللَهفِ إِلَى جُودِک‌ در ناله و استنابه‌ی به جود و بخشش تو، چرا حضرت در اینجا لفظ ناله و استنابه را به کار بردند؟ نگفتند چرا در رجوع؟ در رجوع به جود تو؟ در اقبال به جود تو؟ در رو آوردن؟ این جنبه‌ی لهف یعنی ناله، استنابه، حالت رقّت حالت بکاء، حالت ابتهال بنده را لهف می‌گویند لهوف یعنی ناله‌ها یعنی ابتهال‌ها، اللَهوف علی قتل الطفوف، مگر در پیشگاه خدا انسان باید با ناله باشد؟ مگر نمی‌شود انسان بخندد؟ یا فرض بکنید که اگر حال انسان، حال ابتهال نباشد چه اشکالی پیش می‌آید؟ انسان شاد باشد انسان خندان باشد انسان حالتش حالت عادی باشد چرا امام سجّاد این حالت را داشت؟ و چرا خود حضرت همیشه در این حال بود؟ و چرا ائمّه در مقام دعا حالتشان حالت ابتهال بود؟ این چه سرّی در مسئله است؟ بعضی‌ها تصور می‌کنند اصلًا دین و توسّل و حرکت بسوی خدا و توجه به او، حتماً باید توأم با گریه باشد و اصلًا دین را به‌ عنوان گریه و به عنوان همراه و اجین و قرین با گریه و ابتهال و ناله و این‌ها می‌دانند به طوری که خب خارجی‌ها می‌گویند شیعه دین گریه است. این‌ها همیشه گریه می‌کند، همه‌اش ناله می‌کنند، همه‌اش عزاداری می‌کنند و طبعاً در مجالس خودشان هم حتماً باید فرض بکنید که ذکر مصیبت باشد اگر یک مجلسی باشد، مجلس توسّل به سیدالشّهداء و در این مجلس روضه نباشد این مجلس فایده ندارد. یا هر مجلسی که تشکیل می‌شد از این افرادی که گروه‌های مختلف فرقه‌های مختلف، دسته‌جات مختلف هستند این‌ها تصوّرشان از ارتباط با ولایت، ارتباط با پروردگار و ارتباط با خدا تصوّرشان تصوّر گریه و ناله و استنابه و این‌ها است.