جایگاه و ارزش مطالب و مجالس اولیای الهی

زندگی و اوضاع را به همین کیفیت می‌گذرانیم. خیال می‌کنیم در نظر و فکر ما یک جریانِ عادی همین‌طور می‌آید و می‌رود؛ اما اگر چشممان باز بشود خواهیم دید که تمام علل و اسباب عالَم وجود، دست به دست هم داده‌اند تا لحظه‌لحظۀ زندگی ما را نقطه‌چینی کنند.

الآن ما آمده‌ایم در اینجا نشسته‌ایم. الحمدللّه به قرائت قرآن و استماع دعای افتتاح هم موفّق شده‌ایم و بعد هم مطالبی در حول‌وحوش دعای ابی‌حمزۀ حضرت سجاد با رفقا صحبت می‌کنیم. محفلی است رفیقانه، دوستانه و شب‌های ماه رمضان طبعاً خداوند توفیق داده است در این وضعیّت حضور داشته باشیم.

می‌دانید این توفیقی که به‌دست آمده است و الآن ما در اینجا هستیم، آیا این مسئله سرخود بوده است؟! همین‌طوری، به همین کیفیت؟ [پیش خود می‌گوییم:] حالا [که بی‌کار] نشسته‌ایم و بالأخره قرار است دو ساعت از شب را بگذرانیم، چه در خانه بگذرانیم، چه برویم خانۀ آقا (مجلس سخنرانی) بگذرانیم! حالاکه قرار است وقتی تلف بشود، آنجا برویم و ببینیم چه گفته می‌شود. یا اینکه نه! آن علل و اسباب الهی و رأفتی که پروردگار نسبت به انسان دارد، قضایا و مطالب را به‌نحوی ردیف می‌کند که مسئله به اینجا منتهی بشود و قضایا در اینجا قرار بگیرد. الآن شما نگاه کنید! از میان این همه مردم [خداوند به ما توفیق شرکت در چنین جلساتی را عنایت فرموده است.]

دیدگاه‌های متفاوت در بارۀ مجالس و مطالب اولیاء

یک دفعه مرحوم قاضی -رضوان اللَه علیه- در کنار دوستانشان در جلسه‌ای بودند و رو کردند به افراد و فرمودند:

«من الآن دور کرۀ زمین سِیر کردم، هیچ جلسه‌ای را مثل این جلسه پیدا نکردم.»

اولیاء خدا گاهی از این مطالب هم می‌گویند؛ حالا ضرورت اقتضاء می‌کند یا صلاح بر این می‌بینند، مطالبی مطرح می‌کنند. مطلبی را که ایشان فرمودند، صحیح بوده است یا خدای‌ناکرده باطل بوده است؟! حدّاقل به‌اعتقاد ما قطعاً باطل نبوده است. حالا اینکه بعضی‌ها باطل می‌دانند، با آنها کاری نداریم.