قیّمومیت دین در انحصارامام زمان علیه السلام

ایشان می‌گفتند ما نماز می‌خوانیم هر کسی می‌خواند هر کسی هم نمی‌خواند، هشت نفر شش نفر گاهی اوقات، در روزهای جمعه بخصوص نماز ظهر شش نفر بودند نماز عصر می‌شدند بیست نفر در روز [های‌] ماه رمضان بنا بر این بود که غیر از آن ادعیه که خوانده می‌شود یک دعایی هر روز می‌خوانند، دعای روز اول و دوم و اینها، آن روز روز اول نمی‌شد یا مثلا بعد می‌گفتند روز اول، گرچه این دعا همه‌اش من درآوری است کسی نخواند، این دعاهای روزهای ماه رمضان همه‌ی آنها من درآوری است و آن کسی که این‌ها را شروع کرده بافته و سرهم کرده، خیلی زور زده یعنی به اندازه‌ای زور زده که خیال می‌کنم مشکل برای او پیدا شده باشد چون اصلا این عبارتها به همدیگر نمی‌خورد و این به یک قِسمی خواسته با شش مَن سریش، این آخر را به دُم این بچسباند و فلان، بعونک یا فلان که اصلا نمی‌خورد به اول، بطاعتک یا غیاث المستثغیثین، یک چیزهای من درآوری خلاصه. اصلا این دعا کشک است و نمی‌دانم مرحوم حاج شیخ عباس برای چه این را آورده؟ خب اینها مرسوم است و همه می‌خوانند بعد هم شرح می‌کنند الان هم شنیدم شرحش در بازار پیدا شده، خیلی، به این کلفتی، از خود مفاتیح کلفت‌تر! التفات می‌فرماید، اینها همه از شدت علم است!

خب روز اول فرض کنید که اینها نمی‌خواندند، با اعتراض مردم مواجه می‌شدند که آقا چرا نمی‌خوانید؟ آن بنده خدا، شخص ذاکر و اینها که دعا می‌کند می‌گفت چون هنوز روز اول ثابت نشده ما این دعا را نمی‌خوانیم. مردم اعتراض، اآقا رادیو اعلام کرده ا آقا مساجده همه چیز می‌کنند اآقا مثلا چیز ....، به طوری همین قدر خدمتتان بگویم مسجد قائم طهران در همه‌ی مساجد ایران از این نقطه‌ی نظر تک بود که همه می‌گفتند مسجد قائم به روال عرف عمل نمی‌کند، نمی‌کند، آن روی حساب خودش است حتی طهران مسجد آسید عزیزاللَه که مرحوم آیت اللَه آقا سید احمدخوانساری نماز می‌خواندند آنها هم به همین کیفیت عمل می‌کردند در تمام مساجد تنها مسجدی که به این مبنا عمل نمی‌کرد تا وقتی که ثابت بشود فقط مسجد قائم بود و این استقامت ایشان را می‌رساندها! می‌گفت چون در دین داریم آقا در شهر باید ماه را ببینی تا ندیدی خودت را پاره پاره کنی من نمی‌خوانم هر کاری می‌خواهی بکن! می‌گویی روز اول است برای خودت، ما می‌آییم نماز را می‌خوانیم‌