قابلیت رسیدن به بالاترین مدارج کمال برای همه انسان ها

امام سجاد علیه السلام در این‌جا می‌فرماید، فیا من ربانی فی الدنیا بإحسانه و تفضله و نعمه، ای کسی که مرا در این دنیا به احسان خودت بینا کردی تربیت کردی رشد دادی فهم را به من دادی این بینش را به من دادی این بینشی که الان پسرخاله‌ی من محروم است عمه من محروم است، نه بنده شخصی دارم عرض می‌کنم، نوعی، همه‌ی این فامیل من محروم است برادر من محروم است اقوام من محرومند شریک‌های کاری من محروم هستند همسایگان ما محروم هستند مردم کوچه و بازار محرومند مردم کشور و سایر کشورها محرومند. خدایا این تربیتی که تو الان نصیب ما کردی و این هدایتی که به آخرت کردی که حالا که من شما را در دنیا تربیت کردم منتظر عفو و رحمت من هم در آخرت باشید. این دو جنبه، تربیت در دنیا ارتقاء رشد عقلی و رسیدن به رشد [و] کمال عقلی و تجرد وجودی و از آن طرف بشارت به رحمت و مغفرت و غفران و نعمات اخروی پروردگار، این دو جهت، شده معرفتی یا مولای، باعث شده که من تو را بشناسم و این معرفت من دلیل به تو باشد یعنی چون من تو را به این شناختم، به این تربیت و به رشد و به کمال و بشارت به آخرت و این مسائل شناختم، این دلیل من شده که سراغ تو بیایم و دیگر سراغ کسی دیگر نروم، این مسائل باعث شده که من بار خود را در غیر از این‌جا نیاندازم این رشد فکری و مطالبی که بنده در وجود خود مشاهده می‌کنم باعث شده که من، فقط و فقط توجه به تو داشته باشم و رو به سوی غیر تو نگردانم این باعث شده، دلیل ما برای پروردگار چیست؟ به چه دلیل ما سراغ خدا می‌رویم؟ به چه دلیل ما سراغ زید و عمر و بکر و غیر از اینها نمی‌رویم؟ به چه دلیل ما به دیگران توجه نمی‌کنیم؟