حب انسان به خدا شفیع او نسبت به خدا

سابق ما بعضی مطالبی را که می شنیدیم اصلا برای ما قابل قبول نبود، اصلا برای ما قابل پذیرش نبود، می گفتیم خدایا مگر چنین چیزی ممکن است نسبت به یک نفر چنین مطالبی باشد؟ ولی وقتی که جریان عوض می شد، مسائل تغییر پیدا می کرد می دیدیم این قضیه درست بوده است، آن وقت انسان همینطور در حیرت می ماند ، اینکه می گویند انسان باید دست در دست استاد بگذارد برای همین است، بزرگانی که این عمل را انجام ندادند در هلاکت افتادند، این دیگر به بزرگی و کوچکی ارتباط ندارد ، این یک چشم و بصیرت دیگر می خواهد. یک وسیله و آلت دیگر می خواهد. آلات ظاهر، چشم و گوش و زبان و سمع و فکر و میزان اطلاع و معرفت انسان، برای ادراک این مهم کفایت نمی کند، این یک چیز دیگر می خواهد. یک کسی را می خواهد که تا نگاه کند می گوید برو پی کارت ، آقا ما را از خانه ات بیرون می کنی؟‍!‌ پاشو!...! این یک مسألة دیگر است که انسان چطور ظاهرش با باطنش تفاوت بکند و فرق بکند، چگونه انسان این مسأله را تشخیص می دهد؟ خیلی مطلب، مطلب دقیقی است، اینکه می گویند انسان باید دست به استاد بدهد برای این است که سالها در دامِ حیله و نفاق افراد گرفتار نشود، اینها همه به خاطر این است، آنچه را که یک بزرگ می فهمد با دیدن سایر افراد متفاوت است، آن فرق می کند.

امام علیه السلام می فرماید: معرفتی یا مولای دلیلی علیک، معرفت من دلیل به سمت توست و به سوی توست، راجع به این مطلب عرض شد و به همین جا مسأله را فیصله بدهیم و وارد در قضیه و مطلب دیگر بشویم. 

خدمت رفقا عرض شد که چرا امام سجاد علیه السلام می فرماید: وحبی لک شفیعی علیک، نمی فرماید عمل، شفیع من به سمت تو محبت من است نه عمل، مگر ما نباید عمل انجام بدهیم؟ اینهمه تأکید داریم راجع به عمل ، عمل را باید درست انجام بدهید و دقت باید داشته باشید و با اخلاص باید باشد صحیح باشد، اهتمام داشته باشید، چرا امام علیه السلام عمل را در اینجا به عنوان شفیع نیاورد؟ چرا؟ و مگر زاد و توشة‌ سالک الی اللَه، عمل نیست؟ این همه ائمه می فرمودند آه من قلة الزاد و بُعد الطریق! آه از قلّت زاد و توشه و راه طولانی که در پیش است، چرا اینطور است؟