اهمیت تفقه در دین و فراگیری علم حکمت و تفسیر و عرفان

این آقا بلند می شود می آید همین مطالب را، همین روایات را می آورد و نظر می دهد می گوید خب امام صادقِ شما این روایت را گفته است و ابی بصیر گفته و درست است و مسأله ای هم نیست نگاه می کنید می بینید با حکمی که الان می دهند هیچ تفاوت نمی کند پس بنابراین ما از آنها می توانیم تقلید کنیم! نمی توانیم؟ فردا مرجع ما می شود یک یهودی!‌ می شود یک نصرانی! آن طرف آمریکا و انگلیس و استرالیا و فلان، می گوید همین است و مو هم نمی زند، مگر شما نمی گویید ما می خواهیم به احکام برسیم؟ این هم احکام ، مو نمی زند، رساله را بردارید و تطبیق کنید. شاید یک مقداری هم قشنگ تر و شیک تر هم باشد و به اصطلاح مقداری جالب تر و جاذب تر باشد ، حالا که ما خیلی داریم با مردم راه می آییم و کنار می آییم! در یک مقاله می خواندم که در آنجا گفته بودند این موسیقی که فعلاً است خسته کننده است باید موسیقی های جدید بیاید، همین آقایان! بهتر باشد و شاد بیاید! چیست آقا خسته شدیم ، کسل کننده است! الحمد لله که همه جورش را دیدیم و می بینیم.

این می شود فقه ظاهری، تصور نکنید اگر فلسفه را هم بخواهند همینطور است تفاوت نمی کند، مگر الان راجع به فلسفه تحقیق نمی کنند؟ همین مستشرقین مگر تحقیق نمی کنند؟ مگر هانری کربن آن محقق فرانسوی که با مرحوم علامة طباطبای مصاحبات و اینها داشت راجع به این مسائل تحقیق نمی کرد؟ من وقتی مصاحبات علامۀ طباطبایی را مطالعه می کردم دیدم که اتفاقاً آدم واردی هم بود نسبت به متون اسلامی، و سؤال های خوبی می کرد ، بعضی سؤالهایی می کرد که حتی مرحوم علامه هم نمی دانم خیلی پاسخ ایشان بود یا نه! می دیدم که سؤالهایی می کند که جای جواب دارد، این مگر یک مسیحی نبود؟ در عرفان مطالعه کرده است در فلسفة اسلامی مطالعه کرده است ولی صحبت در این است چه میزان از این مطالعه در جان او قرار گرفته و او را به خدا نزدیک کرده است؟ و چه میزان معرفت الهی را در جان او به وجود آورده است؟‌ این است مسأله.