محوریت توحید در فرمایش امام سجاد علیه السلام

امام آینه است، منتهی یک آینه‌ای است که آن‌طوری که باید و شاید خورشید را نشان می‌دهد، ما آینه‌مان زنگار دارد تاریک است خورشید را نشان نمی‌دهد، باید این زنگار پاک شود،

ان‌شاءاللَه خداوند ما را مورد آن رحمت واسعه خودش قرار بدهد و از آن برکات و از آن فیوضاتی که قسمت خاصه از اولیا خودش و اهل معرفت و واصلین به مقام قرب و تجرد خودش نصیب کرده است همه ما را بهره‌مند بگرداند. از فضل خدا چیزی کم نمی‌شود اصلا، خدا فرض کنید که یک عارف درست کند یا یک میلیون یا صد میلیون چه فرقی می‌کند؟! صد میلیون عارف داشته باشیم، صد میلیون ولی خدا یا یکی داشته باشیم به خدا چقدر اضافه می‌شود؟ سر سوزنی اضافه نمی‌شود. چون هر چه هست از او است، بروز می‌دهد نخواهد هم نمی‌دهد، نه کم می‌شود نه زیاد می‌شود، حالا که این‌طور است خدایا پس ما هم حرف همین حضرت امام سجاد علیه‌السلام را می‌زنیم خب یاد دادند دیگر می‌خواستند یاد ندهند، حالا که یاد دادند ما هم به تو می‌گوییم خدایا ما که هستیم که اصلا نعمت و فضل خودت را از ما دریغ کنی؟ حالا اگر دریغ کردی چه می‌شود، چیزی گیرت می‌آید چیزی به تو اضافه می‌شود؟ حالا که این‌طور است ما را مورد لطف و عنایت خاصه خودت قرار بده.

اللَهم صلی علی محمد و آل محمد