مهم ترین میزان در قرب و بعد سالک به خداوند متعال

تلمیذ: ببخشید می‌توانم از محضرتان سوالی بپرسم‌

استاد: بفرمایید

تلمیذ: اگر شخصی در زمان بچگی البته بعد از تکلیف یک غسل واجبی به گردنش باشد و نداند آگاه نباشد و بعد از سالیانی متوجه بشود که باید غسلی می‌کرده، تکلیف او عباداتش و وظایفش نماز و روزه چه می‌شود باید قضا کند.

استاد: البته اگر غسل غسل واجب است خب این معنا ندارد که در سالیان سال این قضیه بماند، لابد بالاخره هفته بعدش یا چند روز بعدش آن غسل واجب را انجام می‌دهد و فقط بعد منحصر می‌شود در همان چند روزی که بدون این غسل انجام داده مگر غیر از این بوده.

تلمیذ: چون اطلاع نداشته مثلا مثل غسل مس میت اگر اینها آدم برود غسلهای دیگر بکند ولی به نیت این نباشد می‌شود

استاد: بله البته راجع به مس میت نه مس میت این‌طور نیست، اما آن به اصطلاح اوان تکلیفی که می‌فرمایید در چه سنی بوده‌

تلمیذ: دو یا سه سال بعد از تکلیف در دوازده سیزده سالگی‌

استاد: اشکال ندارد چیزی بر ذمه او نیست، تکلیف چهارده سالگی است دوازده سالگی واینها نیست‌

تلمیذ: می‌بخشید در رابطه با خانمها گفتید که ایام حیضی ایشان به خاطر عدم طهارت‌شان چون قانون تکوین است ارتباط ایشان با خدا ضعیف می‌شود، می‌خواهم من حالا اوایل ما که وارد سلوک شدیم قضیه برای ما خیلی سخت بود و به ما فشار وارد می‌شد و ... بعد خیلی هم روی این قضیه فکر کردیم و آخر سر به این نتیجه رسیدیم که مسئله عبودیت همان که شما گفتید، مسئله انجام تکلیف است ما آن چیزی که خدا ما را این جوری خلق کرده دیگر الان و راضی به رضای خدا بود، می‌خواستم ببینم این ارتباط ضعیف این شبهه هست که زن در این ایام مظهر خیر می‌شود مظهر شر می‌شد چیست به اصطلاح؟

استاد: بله نخیر این مسئله یک مسئله تکوینی است و نمی‌شود که یک مسئله تکوینی در راستای تکامل انسان قرار نگیرد و بر خلاف او اثر بخواهد ببخشد، آن کلامی‌که مرحوم آقا در کتاب‌شان دارند این است که بله تا جایی که ممکن است انسان باید نسبت به حالت طهارت خودش اهتمام داشته باشد و نگذارد که یک موقعیتی پیش بیاید که آن حالت طهارت را از دست بدهد، ولی اگر الان پیش آمد دیگر یا به واسطه بعضی از اموری امروی که غیر اختیاری است و در اراده انسان نیست، این‌طور نیست که او بخواهد محروم بماند مثل این که فرض کنید که انسان برای تحصیل آب اگر در جایی هست باید تحقیق بکند تلاش خودش را بکند، سر ظهر است در بیابان است باید برود آب پیدا کند وضو بگیرد، خب حالا تحقیق و تلاش هم می‌کند بعد آب پیدا نمی‌کند خب آن تیمم کار وضو را می‌کند یا این که می‌خواهد بیاید تحقیق کند یک‌دفعه پایش درد می‌گیرد و اصلا نمی‌تواند دو قدم از جای خودش حرکت بکند، می‌گویند همان جا تیمم کن و نماز بخوان، خود من این مدتها که با مرحوم آقا در بیمارستان بودم ایشان تمام نمازها را همه را دست‌شان را روی سنگ می‌زدند تیمم می‌کردند، سنگ می‌آوردم می‌گذاشتم روی چیزشان دست می‌زدند، حتی خاک هم نمی‌آوردند ما یکدفعه خاک آوردیم البته خاک تیمم آن پزشک گفت که این خاک خوب نیست در اینجا و ممکن است ...، ما هم برداشتیم بردیم یک تکه سنگ آوردیم و دست‌شان را می‌زدند روی آن و تیمم می‌کردند، حالا این نماز ثوابش کمتر از نمازی است که با آب است؟ کمتر است نه! شاید بیشتر هم باشد، تکلیف الان در این موقع این است و این که شما می‌فرمایید این مسئله این‌طور نیست، حتی در وقتی که برای عرض می‌شود که عذر وجود دارد در همان موقع هم انسان می‌تواند ذکر بگوید و منتهی آیات قرآن نباید بخواند، ذکر می‌تواند بگوید و آن حالت توجه خودش را حتی المقدور باید حفظ کند، گرچه ممکن است که مثل حال قبل نباشد این هست اما بعد این حال تدارک پیدا می‌کند.