أهمیت فهم و تطبیق مبانی كلی سیروسلوك بر مسائل جزئی زندگی

سؤال: در سالهای اخیر قبل از تعطیلات فروردین سفره‌های هفت سین می‌چینند و برای بچّه‌ها جشن می‌گیرند آیا رفتن بچّه‌ها در این روز به مدرسه اشکالی دارد یا خیر؟

استاد: علی کل حال این مسائل مسائل خلاف شرع است.

قرار دادن سفره هفت‌سین این برخلاف شرع است و برخلاف مذاق اسلام است، ما جشن نوروز نداریم، این جشن گبرها است و جشن اسلام نیست و اسلام نهی کرده است و طبق روایت امام کاظم علیه‌السّلام، این از بدعتهایی است که آمده و شیعه نباید به دنبال این مطالب برود، حالا مسائل دیگر و قضایای دیگر خب انسان به یک نحوی باید برخورد داشته باشد که برخورد، برخورد زننده نباشد، برخورد تنبیهی باشد نه اینکه برخورد تند باشد، با لطافت الحیلی انسان باید با این گونه مسائل برخورد کند، چون بالاخره مردم نمی‌دانند. خیلی از مردم اطلاع ندارند و انسان که نباید در همه امور با تهدید و توبیخ و عتاب و خطاب و اینها تذکر بدهد، می‌تواند با صحبت و کیفیتّی که خوشایند باشدنسبت به این مسائل برخورد کند، ولی علی کل حال جشن گرفتن به عنوان جشن نوروز و عید در اسلام نیست و انسان باید اینها را ترک کند.

سؤال: هل أن کلام ولی اللَه حجة ذاتیة علی النّاس مثل الامام المعصوم؟ علی اعتبار ان اللَه ولی الذین آمنوا و اطیعوا اللَه و اطیعو الرسول و اولی الأمر منکم‌

جواب: در این جا می‌فرمایند کلام ولی خدا که آیا مثل کلام معصوم است؟

استاد: بله کلام ولی الهی همان طوری که بنده آن را در مقدّمه افق وحی و همین طور در جلد دوّم اسرار ملکوت توضیح دادم ولی خدا در مسائل اجتماعی و مسائلی که مربوط به نفس است و مسائل تربیتی، در آن جا عصمت دارد و ممکن است در مسائل عادی اشتباه بکند. فرض کنید که بگوید آن جا آب است بعد معلوم شود که آن جا آب نیست هندوانه است. این مسائل اتفّاق می‌افتد و آنها هم نمی‌خواهند که خود را از چهارچوب بشر بودن عادی بیرون بیاورند، گرچه می‌توانند این کار را بکنند، ولی به خاطر رعایت حرمت ولایت و اینکه برای افراد این شبهه پیش نیاید، آنها در این گونه امور به همان کیفیتّی عمل می‌کنند که سایر افراد به آن کیفیت عمل می‌کنند و در بعضی از موارد می‌گویند. بنده در زمان مرحوم آقا از این موارد زیاد می‌دیدم، بسیار مواردی می‌دیدم. ایشان از یک طرف کتابهایی را که می‌نوشتند خّب آن‌ها را می‌دادند ما تصحیح می‌کردیم، کتابها را بررسی می‌کردیم بعضی از غلطها از آن درمی‌آمد، خب این به این کیفیت، از آن طرف وقتی که ایشان فرض کنید که بیماری پیدا کردند و در بیمارستان آن آنوریسم قلبی عارض ایشان شده بود و اطبّا نتوانستند تشخیص بدهند و هر کسی یک چیزی می‌گفت و بالاخره گفتند یک آنژیم صدری است یعنی درد سینه حالا این درد سینه هزار و یک علّت دارد و تشخیص ندادند، ایشان یک روز بنده که بودم در همانجا، در همان بیمارستان، ایشان به بنده فرمودند که من پارگی آئورت پیدا کردم ولی اینها متوجّه نمی‌شوند، خب این معلوم می‌شود که ولی خدا می‌داند، ولی خدا می‌داند ولی همراه با این ظاهر حرکت می‌کند و اگرهم فرض کنید که یک دارویی بدهند برخلاف، آن دارو را هم می‌خورد. بالاخره مریض است و مریض هم که باید از پزشک اطاعت کند خب طبعاً آن دارو را هم می‌خورد و فلان اسکن را هم انجام می‌دهد، سونوگرافی را هم می‌کند، آن رادیوگرافی را هم انجام می‌دهد، ام آر آی را هم می‌کند و آخرش هم می‌گوید که مسئله این طور نیست و مطلب چیز دیگری است، این ها مراتب ادبی است که اولیاء دارند نسبت به مقام ائمّه علیهم‌السّلام تا این که یک وقتی مردم تصّور نکنند که اینها هم پایه آنها هستند و آن حرمت و حریم آنها در اینجا مخدوش بشود.