اعتدال در سلوک

خب این معنا و این مسأله چگونه قابل هضم و قابل توجیه است برای ما كه یك دست به سر بچه كشیدن این ثوابش از یك عمر در كربلا به سر بردن و هر روز زیارت امام حسین كردن و در نجف رفتن و امیرالمؤمنین و زیارت كاظمین و سامرا [بیشتر باشد؟] و انشااللَه خدا برای همه قسمت كند، ما پارسال مشرف شدیم از طرف همه دوستان، نائب الزیاره بودیم در آنجا.

من در سفر همین سال گذشته كه رفتیم در اعتاب مقدسه، در نجف بود كه گفتم به اهل بیت خلاصه ما بدمان نمی‌آید بیاییم اینجا، خلاصه دیگر یعنی شوخی جدی اگر شرایط آماده باشد خلاصه ما كوله بارمان را جمع كنیم و خلاصه بیاییم در همین نجف و دیگر اینجا [روزگار] بگذرانیم و اینها. علی ای حال حالا معلوم نیست كه چه خواهد شد اما خیلی آن مقام و موقعیت بخصوص نجف جاذبیت عجیبی دارد و بسیار این جاذبیت جاذبیت قوی است كه نمی‌شود كسی را تحت تأثیر قرار ندهد اما علی ای حال انسان مكلف است به اینكه به تكلیف عمل كند و باید راضی باشد به هر آنچه كه خدا برای او می‌خواهد، اینجا باشد آنجا باشد، جای دیگر باشد فقط مهم این است كه عمل انسان و فعل انسان‌ مُمضی باشد و مورد رضای الهی باشد؛ این است. و حالا در هر كجا كه می‌خواهد این مسأله تحقق پیدا كند. درست شد این مسئله است. یعنی دست كشیدن به سر یك بچه، تربیت یك بچه، رعایت احوال او را كردن، اینست كه انسان را رشد می‌دهد، اینست كه انسان را بالا می‌برد.

ما به خیال خود تصور می‌كنیم كه اگر در آن شرایط قرار بگیریم سعه ما بیشتر می‌شود، ارتقاء ما بیشتر می‌شود، حالات ما بهتر می‌شود، واردات ما قوی تر می‌شود ولی مسئله این طور نیست. آنجا حسابش با اینجا فرق می‌كند و مسائل جور دیگری در آنجا ارزیابی می‌شود مسئله از این قرار است.