نقش امام زمان علیه السّلام در حرکت تکاملی انسان

این نیرو نیروی معدّل است. نیروی معدّل یعنی نیروی مدیر و نیرویی که حقیقتی که این اسماء کلّیۀ الهی، این علم لایَتناهیٰ، این قدرت لایتناهیٰ، این حیات لایتناهیٰ را می‌آورد در تمام این عوالم وجود ـ از عوالم لاهوت و عرض می‌شود که جبروت و عالم ملکوت علیا و سفلیٰ و عالم ملائکه و عالم عقل و جنّ و انس و حیوانات و اشجار و جمادات و نفوس قدسیّه و نفوس منفصله و عرض می‌شود که عالم ارواح و عالم اسرار و عالم خارج و مادّه‌ها را، تمام اینها را طبق آن ظرفیت و طبق همان مرتبه‌ای که قابلیت دارند و باید در همان مرتبه باشند ـ این اسماء کلّیه را می‌آورد در همۀ اینها تقسیم می‌کند. این می‌شود نفس امام.

پس نفس امام علیه السّلام عبارت است از آن نیروی معدّل و ترانسی که می‌آید اسماء کلّیۀ الهیه را بر طبق مصلحت و بر طبق استعداد هر ظرفی، در آن ظرف قرار می‌دهد. درست شد؟ این می‌شود این نیروی معدّل که البته در اینجا عالَم تکلیف و عالم اختیار در اینجا از این مسئله خارج نیست.

بنابراین نکتۀ مهم در بینش انسان نسبت به مقام ولایت و امام علیه السّلام رسیدن به این نکته است که هر قدمی که بخواهیم برداریم و هر عملی که بخواهیم انجام بدهیم، حتی در تفکرات ما، باید بدانیم که نفس آن عمل و نفس آن قدرت و نفس آن فعل و نفس آن ذکر، نفس آن دعا، نفس آن قرآن، که ما به آن اشتغال داریم، در همان حین اشتغال با این نیروی معدّل الآن دارد در وجود ما تحقق خارجی پیدا می‌کند. امام علیه السّلام این است.

ولایت امام علیه السّلام حتی بر دشمنان خود

هارون امام علیه السّلام را در زندان می‌اندازد ولی نمی‌داند همینی که الآن در زندان هست اگر نباشد او بر تخت سلطنت جا ندارد! التفات کردید؟! او نمی‌داند اگر این شخصی که الآن در زندان سِندی بن شاهک است و به خیال خودش او را در غُل کرده، زنجیر به پای او بسته و نمی‌تواند از جایش حرکت کند، آن نفَسی را که الآن دارد می‌کِشد به اراده و اختیار این است، این را نمی‌داند!