فلسفه غیبت امام زمان علیه السلام‏

مقایسه حکومت‌ها با حکومت امام زمان، ممنوع!

بنده خودم در اوایل انقلاب در یکی از همین نماز جمعه‌ها، در نماز جمعۀ قم شرکت کرده بودم. در آن موقع به‌طور مرتب شرکت می‌کردیم. شنیدم در یکی از همین خطبه‌ها که آن خطیب این‌طور مطرح می‌کرد که:

این انقلاب که ما کردیم، عیناً همان انقلابی است که امام زمان خواهد کرد و ما عیناً همان احکام را اجرا می‌کنیم که امام زمان بیاید اجرا خواهد کرد!

التفات می‌فرمایید؟! یعنی احکام و مسائل و آنچه را که در این جامعه ارائه شده است، عیناً همانی است که امام زمان بیاید! امام زمان می‌آید، این تلویزیون را شما روشن می‌کنید، همین آهنگی که الآن می‌زند در زمان امام زمان برایتان می‌زند، یا بهتر! و به همین کیفیت انجام می‌شود! درست شد؟! نَعوذُ بِالله از این‌همه جهالت و نادانی! خب، علیٰ‌کلّ‌حال هر کسی حسابش با خدا است و خدا با او برخورد خواهد کرد و ما هم دیدیم و می‌بینیم و خواهیم دید که چه می‌شود! این یک مسئله است.

مسئلۀ دوم: لزوم آمادگی مردم برای ظهور

اما مسئلۀ دوم در مطلب و در مسئلۀ غیبت عبارت است از آمادگی مردم؛ اینکه مردم در زمان غیبت خود را آمادۀ برای ظهور همیشه بکنند، آمادۀ ظهور، آمادۀ ادراک واقعی حضرت، این آمادگی را داشته باشند. خود را آمادۀ ادراک فیض کنند، فیض را کامل کنند، همین‌طور در منزل خود ننشینند و همین‌طور روز را به شب و شب را به روز نیاورند. بله؟ به این نحو. آن شوق زیارت و دیدن امام علیه السّلام آنها را به یک تغییر درونی و تحول واقعی نفسانی برگرداند که اگر آن تحول انجام شد، خب طبعاً آن مطلوب حاصل خواهد شد؛ اگر آن تحول انجام نشد، طبعاً ظهور امام علیه السّلام برای آنها فایده‌ای نخواهد داشت، نتیجه‌ای نخواهد داشت.

تحلیل علّت انحرافات پس از رسول خدا

امام زمان علیه السّلام که از پیغمبر بالاتر نبود، از پیغمبر بالاتر نبود! مگر همین مردم پیغمبر را نمی‌دیدند؟! هر روز پیغمبر را می‌دیدند! این دیدن پیغمبر هر روز چه گلی به سر آنها زد؟! سیزده سال پیغمبر در مکه و ده سال در مدینه،¹ وقتی که پیغمبر از دنیا می‌روند چهار نفر، پنج نفر، سه نفر دنبال امیرالمؤمنین بیشتر نبودند!² چه شد قضیه؟! اینها که هر روز پیغمبر را دارند می‌بینند!