دیدگاه مکتب عرفان نسبت به مصائب و مشکلات زندگی

دعاها هست تسخیرات هست مسائلی هست رموزی هست افرادیهستند ارتباطاتی هست، بسم اللَه. این جا خبری نیست. اولین مطلبی را كه سالك باید مدّ نظر قرار بدهد این است كه خدای متعال از او چه می‌خواهد؟ این مسئله، تمام شد دیگر، تمام شد و از او چه می‌خواهدو تكلیف او در برابر مطلب چیست؟ جدای از این مسئله به هر چه ما تنازل كردیم قافیه را باختیم چرا؟ چون به آن نقطه نرسیدیم. مكتبی را كه مرحوم آقا آن مكتب را [ترسیم كردند] و به دنبال مكتب بزرگان از اهل توحید، مرحوم‌ آخوند و امثال ذلك برای دیگران باز كردند این مكتب است، مكتب توحید است. این مكتبی است كه انسان از ابتدای سیر خودش تا انتها فقط یكی را ببیند یك مسئله را احساس كند یك روز گرسنه بود گرسنه باشد، سیر بود سیر بود مریض شد مریض شد در این قضیه تأخیر شد كه شد در آن قضیه این طور شد. حالا تأخیر شود طوری نمی‌شود، سه روز تأخیر شود مسئله‌ای پیش نمی‌آید قضیه‌ای پیش نمی‌آید. آن وقت وقتی كه انسان خود را رها كند احساس می‌كند كه دارد چه می‌رسد؟ رها كند نفس خود را ازاین تعلق باز بدارد تعلق به كیفیت را از خود بیرون بیاورد این مكتب مكتب توحید است.

لذا بر این اساس ولایت در جای خود قرار می‌گیرد شناخت خدای متعال شناخت امام علیه السلام می‌شود و حقیقتامام علیه السلام واقعیت امام علیه السلام. امام زمان را در همه‌احوال ناظر می‌داند دیگر صحبت كردن از این كه امروز فرج است یا فردا فرج است دیگر نمی‌كند. صحبت كردن از این كه این از علائم آخرالزمان و ظهور است یا آن است دیگر نمی‌كند. صحبت كردن از این كه چطور به خدمت حضرت برسیم نمی‌كند. حضرت را حاضر و در كنار خود می‌بیند در كنار خود. امام زمانی را قبول دارد كه آن امام زمان هم چون پروردگار كه از رگ گردن به ما نزدیكتر است آن امام زمان را از رگ گردن به خودش نزدیكتر می‌بیند، واقعا می‌بیندها، یعنی نه این كه بخواهد بر خودش تلقین كند، وقتی كه ما بنشینیم دو دوتا چهارتا مسئله را بررسی كنیم و حقیقت ولایت را به نظر بیاوریم دیگر چه جای خلأ و نقصان در نفس می‌ماند كه برای پركردن آن نیاز به دیدن حضرت داشته باشیم؟ وقتی كه من در این مجلس امام را ببینم دیگر چه احتیاجی برای دیدن امام در وجود خود احساس می‌كنم؟