دیدگاه مکتب عرفان نسبت به مصائب و مشکلات زندگی

البته یك مسئله‌ظاهری است و آن این كه امام علیه السلام خب دیدن حضرت خودش بركت است خودش یك عنایت است خودش یك لطف است انسان امام را ببیند بهتر است یا نبیند؟ خب این یك مطلب عادی است اما یك وقتی انسان همه‌كار و زندگی و فكر خود را می‌گذاردنماز می‌خواند برای این كه به خدمت امام زمان برسد روزه می‌گیرد برای این كه خدمت امام زمان برسد زن و بچه را ول می‌كند بلند می‌شودجمكران، شب را تا به صبح می‌ماند تا امام زمان را ببیند تو پیش زن و بچه‌ات باش امام زمان در همان منزل تو حضور دارد ما جمكران رفتن نداریم، این طرف و آن طرف رفتن نداریم، شبها به این طرف و آن طرف رفتن نداریم.

آن شخصی كه می‌خواهد امام زمان را در جمكران پیدا كند آن امام زمان خیالی است نه امام زمان حقیقی، امام زمان حقیقی در منزل خود تو است تو اسباب گناه را از منزلت بردار امام زمان پایش را می‌گذارد آن جا. اگر اسباب گناه را از منزل برنداشتی امام زمان را در جمكران هم پیدا نمی‌كنی، تو آن‌ چه را كه او می‌گوید انجام بده او خود به دنبال تو خواهد آمد نه تو به دنبال او بروی! این مطالبی كه عرض می‌كنم مطالب خودم نیست، امام زمان علیه السلام جدای از سنت پروردگار كه كاری انجام نمی‌دهد مسیرامام زمان علیه السلام مسیر دستگیری است مسیر هدایت و ارشاد است و این قدر فضل الهی بزرگ است و رحمت الهی واسع است كه اگر ما بخواهیم راجع به این قضیه صحبت كنیم ممكن است برای بعضی شبهه ایجاد شود، این قدر رحمت خدا واسع است و این قدر وسیع است.

به قول بایزید، از خدا تقاضایی داشت و هر چه ناله و فریاد می‌كرد خلاصه هنوز لابد وقتش نرسیده بود كه توجهی بشود، توجه كه به او می‌شد كیفیت توجه تفاوت می‌كند، رو كرد به خدا گفت خدایا آن چه را كه می‌خواهم اگر ندهی از آن لطف و كرمت نسبت به بندگان، مطالبی به این خلق می‌گویم كه دیگر كسی تو را عبادت نكند! خدا گفت خیلی خب من می‌دهم تو نگو من می‌دهم خلاصه آنی را كه می‌خواهی به تو می‌دهیم. این قدر خداوند لطفش عام است و این قدر مسئله باز است.