عبودیت، صداقت و حرّیت منهج اولیاء الهی

من در تمام مدت عمرم چه تجربه‌ای كه از مشاهدةبا افعال بزرگان دیدم و چه تجربه‌ای كه در مطالعه با تاریخ وكتب بزرگان یافتم هیچ كس را مثل مرحوم والد پیدا نكردم. ایشان عجیب بودند خیلی ایشان عجیب بودند این كار را ایشان هر روز انجام می‌دادند اجازه نمی‌دادند آن مسیر و راهی كه خدا تعیین كرده است به اندازة سر سوزنی در ارتباط با دوستان خودشان در آن انحراف پیدا شود. بارها ایشان می‌فرمودند و می‌گفتند، من ناراحت هستم از این كه دوستان می‌آینددست من را می‌بوسند تا این كه آقای حداد گفتند خب بگذار بیایند ببوسند، شما حالا یك توجه دیگری بكنید خود ایشان می‌فرمودند وقتی كه می‌خواهند رفقا همدیگر را ببوسند پیشانی را ببوسند برای چه؟ دست بوسیدن با پیشانی بوسیدن فرق می‌كند كسی بیاید پیشانی مرا ببوسد تا این كه دست من را ببوسد حال من یكی است؟ دست منرا می‌بوسند دیگر! یا بیایند پیشانی من را ببوسند. فرق می‌كند. ما كه معصوم نیستیم ما كه به مقام عصمت نرسیدیم ما كه امام نیستیم ما كه ولی خدا نیستیم تمجیدهایی كه می‌شود تعریفهایی كه می‌شود. در این تعریفها بایدرعایت نكات اخلاقی و تربیتی باشد جملاتی كه به كار برده می‌شود باید این جملات سنجیده باشد آدم هر حرفی را نمی‌تواند به هر كسی بزند بعضی‌ها تحمل ندارند یكخرده بیشتر تعریف كنی به خود می‌گیرند، به ظاهر می‌گویند نه آقا ما قابل نداریم نه آقا! خیلی هم قابل دارد! خیلی! قابل كه سهل است صدتا قابله دارد! خیلی این مسئله برای همه افراد دیگر به طور قطعی روشن‌ است كه همه‌ما دچار لغزش هستیم، همه. باید این مسئله را دقت كنیم.

یكی از مواردی كه مرحوم آقا رضوان اللَه نسبت به او خیلی پافشاری میكردند و عجیب بودوضعیت ایشان و من ندیدم در كسی این مسئله را، این كه اگر كسی می‌آمد و پای ایشان را می‌بوسید اصلا دنیا دیگر زیرو رو می‌شد یعنی این قضیه قضیه‌ای نبود كه تصنعی باشد ها! نه! مسئله تصنعی نبود حال ایشان جوری می‌شد و به وضعیتی درمی‌آمدند ...! یك مرتبه من دیدم یك شخصی، در راه مسجد بودیم من پشت سر بودم تقریبا حدود پنجاه متری عقب می‌آمدم سنم حدود شانزده هفده سال، همین حدودها بود یكی از دوستان ایشان پشت سر ایشان بود تازه هم آشنا شده بود خب به این مسائل هم وارد نبود، این آمد دم چهار راه، از منزل كه حركت كردیم، همان چهارراه هدایت، به آن جا كه رسیدیم سر پیچ، آمدیك مرتبه افتاد پای ایشان را بوسید ایشان یكدفعه ایستادند رنگشان سفید شد، سفید شد و نشستند و حال تهوع اصلا برای ایشان پیدا شد یعنی آن قدر منقلب شدند! نتوانستندحركت كنندو چنددقیقه، ده دقیقه همین طوری نشستندو بعد دوباره راه افتادند این تصنع نیست یعنی آن قدر این مسئله برای این شخص گران است، خب من با بقیه چه فرق می‌كنم؟ الان در وجود خودشان، چرا او باید بیاید پای من را ببوسد؟ چرا باید بیاید ببوسد؟ چه فرقی بین من و او است؟ چرا باید این طور باشد؟ چرا باید یك مؤمنی در مقابل مؤمن دیگر ...؟ اینها شوخی نیست اینها راههایی است كه بزرگان ...، ما با چشم خودمان دیدیم نه این كه شنیدیم.