عبودیت، صداقت و حرّیت منهج اولیاء الهی

مرحوم آقا اگر می‌خواستند در این مسیر حركت كنند كه هفتاد جلد كتاب نمی‌نوشتند. این هفتاد جلد كتابی كه نوشتند برای این است كه بگویند ما این هستیم ما راهمان این است مطلبمان این است هر كسی حرف دارد بلند شود بیاید حرفش را بزند.

پس بنابراین مسیری كه بزرگان آن مسیر را ترسیم كردند آن مسیر مسیر صداقت و مسیر عبودیت و مسیر حریت است این سه مطلب باید در ذهن باشد. یكی این كه همیشه انسان باید نسبت به رفیقش صادق باشد او هم نسبت به انسان همین طور و این صداقت اگر یك روز كمرنگ شود، در آن موقعیت نفس انسان می‌ایستد و دیگر ترقی نمی‌كند. معیاری را كه امروز خدمت شما عرض می‌كنم این معیار را همیشه ما باید در فكر و ذهن داشته باشیم. ما باید بدانیم راه خدا راه صداقت و صفای باطن است و صداقت و صفای باطن است كه انسان را حركت می‌دهد نه نماز شب و نه ذكر و نه شركت در این مجالس، آن باید اصل قرار بگیرد و ستون برای این خیمه باید واقع شود. اگر آن صداقت و حریت و عبودیت بود اگر این طور بود این خیمه در وضعیت خودش برقرار می‌ماند و اگر آن ستون نبود این خیمه می‌آید پایین. حالا ما هر چه تصور كنیم كه در زیر خیمه هستیم فایده‌ای ندارد. این دیگر نتیجه‌ای ندارد.

همان طوری كه رشد در علوم دنیوی به واسطة توجه و اهتمام بیشتر برای پرداختن است، كسی كه در كلاس می‌رود اگر به جای فرض كنید كه توجه به درس استاد كردن شروع كند به جدول حل كردن چیزی یاد می‌گیرد؟ نه! چیزی یاد نمی‌گیرد فایده‌ای ندارد. وقتی كه برمی‌گردد در منزل به جای این كه به درسها بپردازد اگر هی شروع كند به تلویزیون تماشا كردن این می‌ماند. و همین طور در سایر مسائل، در كسب و اینها همه همین طور است. در مسیر الهی و در رشد الهی آن چه كه عمود برای خیمه این موقعیتِ انسان را تشكیل می‌دهد صداقت انسان با خود و خدای خودش، دوم عبودیت است كه انسان در مقام عبودیت خود رامثل سایر افراد احساس كند نه بیشتر، سوم آن حریت و آزادی در برابر راهش است. این حریت و آزادی را هیچ گوهری و هیچ كیمیایی و هیچ چیز ارزشمندی در دنیا نمی‌تواند عوض واقع بشود برای این. یعنی شما نمی‌توانید این را از دست بدهید در مقابلش چیزی گیر بیاورید. دنیا و آخرت را به شما بدهند و آن حریت را در قبال خود و مسیر خودتان بخواهند از شما بگیرند باختید دیگر در آن جا توقف است.