كیفیت تأثیر اعمال و رفتار انسان در فضا و مكان‏

شما فردا همین نماز را بخوانید پس فردا همین را بخوانید همین طور به این كیفیت اشكال ندارد روزه بگیرد در كدام رساله عملیه نوشته شده است كه غیبت كردن موجب بطلان روزه است؟ نه! شما غیبت كنید تهمت بزنید روزه بگیرید ولی به اماكن فاسده و مفسده بروید روزه بگیرید ولی زبان خود را صبح تا شب به نمامی‌و سخن چینی و پشت سر مؤمن صحبت كردن باز كنید هیچ اشكال ندارد روزه باطل نمی‌شود و از نقطه نظر حكم ظاهری قضا مترتب نیست لازم نیست شخص برود قضا انجام بدهد. روزه او هم درست است و هیچ اشكالی بر این مسئله مترتب نیست. به هر جا برود به هر جا می‌خواهد سرك بكشد! بله؟ به هر جا! كار حرام انجام بدهد، به نامحرم دست بزند روزه باطل نمی‌شود! فهمیدید چه می‌خواهم عرض كنم؟ دست زدن به نامحرم را از مفطرات روزه نشمردند. آن چه مفطر ظاهری روزه است آب خوردن است و دود غلیط به حلق فرو كردن است و اخیرا هم كه می‌گویند سیگار اشكال ندارد بسیار خب آن هم كه راحت شد! یا سر زیر آب فروكردن است و مفطراتی كه هست. فرض كنید كه انسان تعمدا موجب بطلان روزه شود، اینها مفطراتی است كه برای روزه شمردند. اما در هیچ كدام از این مفطرات، غیبت كردن و تهمت زدن نیست دست به نامحرم زدن نیست دروغ گفتن نیست آن را كه فقط گفتند سبّ بر خدا و رسول است دروغ به خدا و رسول است كه انسان یك حكمی‌را به دروغ به خدا ببندد، یك روایتی را از امام صادق نقل كند كه دروغ است، مطلبی را به خدا نسبت بدهد كه خب آن باطل می‌شود. ولی انسان بیاید دروغ بگوید صریحا بیاید دروغ بگوید روزه را باطل نمی‌كند.

این روزه یك شاهی هم ارزش ندارد یعنی در روز قیامت وقتی كه بیایندنامه عمل را باز كنند یك روزه برای این نمی‌نویسند كه این روزه گرفته، نه تنها یك روزه نمی‌نویسند به تعداد هر دقیقه‌ای كه بر این روزگار گذشته است یك آتش جهنم در انتظار این خواهد بود! این است مسئله. اینها نیست. آن چه را كه در احكام الهی برای مردم بیان شده است فقط و فقط آن جنبه واقع و حقیقی او و آن جنبه روحانی او مدّ نظر است كه باید او را مورد توجه قرار داد البته برای رسیدن به آن جنبه روحانی، انسان باید حكم ظاهری راهم به نحو صحیح انجام بدهد، خب این اشكال ندارد، كسی منكر این مسئله نیست كسی منكر این مطلب نیست. لذا این دیدگاه است كه می‌آید و به افعال مكلفین جان می‌بخشدروح می‌بخشد. آن فعل را دارای حیات می‌كند دارای زندگی می‌كند آن فعل را سرزنده می‌كند انسان شمیم و رائحه حضور ملائك را در فعل خود احساس می‌كند. انسان نسیم و نفحه عالم قدس را بر وجود خود احساس می‌كند و لمس می‌كند، لمس می‌كند این مسئله را و آن حقیقت تقرب به پروردگار را در وجود خود می‌یابد. آن شخصی كه فقط به همین عمل ظاهر اكتفا می‌كند اگر به جای هفتاد سال هفتصد سال از عمر او بگذرد در همان مرتبه‌ای هست كه در هفت سالگی هفت سالگی كه خیلی مرتبه بالایی است فرض كنید كه درعالم شهوانی و اینها، بیست و بیست و پنج سالگی در همان مرتبه بوده است. هفتصد سال هم كه بر او بگذرد در همان مرتبه باقی می‌ماند. چرا؟ چون تمام اعمالی كه انجام داده باعث ترقی او نشده است باعث رشد او نشده است فكر او همان فكر است.