جایگاه عقل و عشق در مکتب عرفان

یكی از همین مخدّرات بود كه به بنده تلفن كرد كه پسر من، دختر من می‌گویند كه چرا دختر عمّه، دختر خاله ما می‌آیند این جا بگیریم بنشینیم صحبت كنیم و حرف بزنیم شما نمی‌گذارید ارتباط را می‌بندید. می‌گفتند كه این حرفها به ما گفته شده و نمی‌شود. آمد به من تلفن زد و گفت چه كنیم؟ گفتم خانم مطلب ما همین است به خاطر شما حرفم را تغییر نمی‌دهم. صحبت كردن دختر و پسر بزرگ با نامحرم حرام است و نباید انجام شود، باید جلوگیری كنیم. من نمی‌دانم حرام، حرام است حالا چه كنیم؟ من نمی‌دانم بروید با افراد دیگر مشورت كنید. آن چه كه به نظر من می‌رسد این كه این را انجام بدهید و ظاهراً این مسئله اتّفاق افتاده بود و آنها از منزل رفته بودند و از این مادر قهر كرده بودند از منزل رفته بودند و مضطرب شده بود و تلفن كرده بود و بنده گوشی را برنداشتم و اهل بیت گوشی را برداشته بودند و گفته بودند. من گفتم صحبتی ندارم من چه كنم؟ رفتند كه رفتند بنده چه كنم. صحبت بنده این است یا افراد كه از بنده مطلبی را سؤال می‌كنند یا آمادگی دارند كه برای اینكه انجام بدهند یا ندارند سؤال نكنند. من حرفم را تغییر نمی‌دهم. من حرفم را عوض نمی‌كنم. من استثناء در صحبت خودم بر نمی‌دارم. ببینید اینجا همین مطلب است. اگر شما در این جا كوتاه آمدید پس بنابراین صد سال كه سهل است عمر نوح بكنید همین طور ماندید. اگر نه، آمدید با این قضیه مقابله كردید. من نمی‌گویم انسان فحش بدهد داد و بیداد و بزند و فلان كند نه این وضعیت خودش را ادامه بدهد. اهالی احساس كنند كه در این محیط منزل باید محیط، محیط دینی باشد. محیط شرعی باشد. محیط الهی باشد و قدمشان هم روی چشم. این‌ چه اشكالی دارد؟ چرا افراد باید این قدر بی‌انصاف باشند كه برای فردی كه می‌خواهد در راه خدا و در راه دین برود برای او اجازه بیان مطلب ندهند و تمام حق را برای خودشان قرار بدهند كه می‌خواهند خلاف حركت بكنند. به جای این كه كار به عكس باشد و حق را به او بدهند و زمینه را برای او فراهم بكنند خیلی بی انصافی می‌خواهد كه انسان به دیگران بگوید تو باید از راه خلاف من تبعیت كنی چرا؟ تو بیا تبعیت كن. حالا چه می‌شود؟ حالا چه می‌شود فرض كنید كه بیایی در خانه بنشینی و چادر سرت باشد.