أهمیت رعایت مراقبه و عمل براساس مبانی بمنظور خارج كردن نفس از تعلقات

من این مسئله را یك وقت من در جلسه عنوان مطرح كردم كه یك وقت از مرحوم آقا یك مطلبی را سؤال كردم حالا آن سؤال را نمی‌توانم عرض كنم ولی پاسخ ایشان این بود كه فلانی ما قبل از این كه استادمان امری را به ما بكند ما آن را انجام می‌دادیم، ببینید بیخود كه نشدند، بیخود كه به این جا نرسیدند. قبل از این كه بگوید این كار را بكن ما می‌كردیم، قبل از این كه بگوید این كار را نكن ما ترك می‌كردیم. ما همین قدر كه می‌فهمیدیم منظور او چیست ما انجام داده بودیم، وقتی او انجام بده دیگر نیازی به امر و نهی نداشت. در حالی كه ما در زمان مرحوم آقا می‌دیدیم افراد می‌آیند و ایشان امر صریح می‌كنند، با یك مسائلی می‌پوشانند یا نهی صریح می‌كنند، اینها را می‌پوشانند علی كل حال این نكته، نكته بسیار مهمّی است و باید این را در نظر گرفت، دوباره موكّداً عرض می‌كنم نه نماز شب و نه اذكار و نه اوراد و نه قرآن خواندن و نه پرداختن به عبادات هیچ كدام به اندازه رسیدن به این مطلب راهگشا نمی‌باشد، رسیدن به این نكته كه آن بزنگاههایی را كه نفس در آن بزنگاه‌ها می‌خواهد خودش را مطرح بكند انسان آن بزنگاهها را پیدا كند، در خودش جستجو كند و به مقابله برخیزد یك به مقابله برخواستن این مسئله از صد سال نماز شب انسان را جلوتر می‌برد، از صد سال بیداری انسان را نزدیكتر می‌كند و آن عبادات می‌آید و این مراقبه را حك می‌كند، سفت می‌كند، در قلب این مراقباتی كه در روز انجام شده آن مراقبات را می‌آید برای انسان محكم می‌كند.

علی كل حال این مطالب خب شاید كم و بیش مطرح شده بوده ولكن از آن جایی كه تكرار این‌ مطالب برای انسان به طور دائم باید حضور داشته باشد، گفتم شاید بی مناسبت نباشد كه این مسائل خدمت اعزّه و احبّه مطرح بشود. حالا تا جایی كه بتوانم و فرصت داشته باشم سؤالهایی كه شده، خیلی هم وعده‌اش را دادیم و با این كه حافظ می‌فرماید هزار وعده خوبان یكی وفا نكند، من عرض می‌كنم ما كه جزو بدان هستیم چرا این قدر خلف وعده داریم، انشاءاللَه كه یك مقداری از آن مسائل را در امروز خدمت رفقا عرض كنم‌