توحید و ولایت،‌ حقیقت مستودعه در وجود انسان

 آیا ما این‌طور نیستیم؟! شما خودتان مشاهده نمی‌کنید؟! آیا آن کسی که الآن دارای یک موقعیت نیست نظرش با وقتی که بعداً به یک موقعیت می‌رسد یکسان است؟!

 چند سال پیش در زمان رهبری رهبر فقید انقلاب من در یک جا برای مردم عوام صحبت می‌کردم. گفتم: ایشان فرموده‌اند: «هر کسی که در هر مقامی است اگر از خودش فرد بهتری را سراغ دارد وظیفۀ شرعی او است که کنار برود و او را [به‌جای خودش بگذارد!]»¹ ایشان این مطلب را گفتند و همۀ ما هم شنیدیم! گفتم: من از شما سؤال می‌کنم: تا الآن که دو سال از این قضیه می‌گذرد یک نفر را به من نشان بدهید که گفته باشد موقعیت من پایین‌تر از فلان کس است! یک نفر را به من نشان بدهید؛ چه در هیئت دولت، چه در مجلس، چه از بین قاضی‌ها، چه در ادارات و چه در سایر جاها تا برسد به بالاترین جا! یک نفر را به من نشان بدهید! یعنی آن فردی که الآن در این پُست و در این مقام است واقعاً خودش را از تمام افراد ایران بالاتر می‌داند؟! این که خنده‌دار است! این مسئله به‌خاطر این است که انسان عوض می‌شود. قبلاً یک‌هم‌چنین حالی را ندارد، ولی وقتی که به مقام و موقعیت می‌رسد، ذهنیاتش تغییر پیدا می‌کند، لذت ریاست و مقام او را می‌گیرد و شروع به توجیه کردن می‌کند، می‌گوید: «اگر من نروم خراب‌تر می‌شود، اگر ما نباشیم فلان می‌شود!» از همین حرف‌هایی که همه می‌زنند، درحالتی‌که به جان شریف خودش قسم که دروغ می‌گوید! آن‌وقتی که او را کنار می‌گذارند ببینید چه می‌گوید! چرا قبلاً این حرف‌ها را نمی‌زد؟! اگر به خودش مراجعه کند می‌فهمد که چرا قبلاً این حرف‌ها را نمی‌زد!

 خود ما می‌دانیم، خداوند متعال برای ما قاضیِ باطن قرار داده است، ما خودمان می‌دانیم که در چه وضعی هستیم! چرا با یقین صحبت نکنیم؟! چرا با شک و احتمال صحبت کنیم و چرا راه افراد را ببندیم؟! سلوک یعنی توحید، سلوک یعنی حذف انانیّت‌ها و حذف إنّیت‌ها! این معنای سلوک است.