تحقق‌بخشی امام زمان به حقیقت الله اکبر

آن شخص می‌گفت: «نه‌تنها این حیوان را من به معنای لا إله إلّا الله مشاهده کردم [بلکه حرکت او را هم به همین معنا دیدم].» اینها مسائلی نیست که در ذهن عجیب بیاید. با یکی از دوستان ـ‌ در جایی رفتیم، حالا بگویم دیگر ـ برای خود من تعریف می‌کرد. این قضیّه‌ای است که برای من گفته و من هم می‌گویم از باب ازدیاد ﴿وَلٰكِن لِّيَطۡمَئِنَّ قَلۡبِي﴾.¹ با یکی از دوستان در یکی از این ییلاقات طهران مسافرتی کرده بودیم. شبی بود نشسته بودیم، خیلی هوای صاف و خوبی بود. ستارگان خیلی زیاد بودند. ما نشسته بودیم یک مرتبه او گفت: فلانی! گفتم: چیست؟ گفت: می‌دانی الآن چه شد؟ گفتم: نه! بعضی وقت‌ها حرف‌هایی به ما می‌زد، بعضی‌هایش را می‌زد بعضی‌هایش را نمی‌زد، این از آن حرف‌هایی بود که می‌گفت. گفت الآن این پروانه‌ای که دیدی آمد رد شد ـ دیدم بله یک پروانه‌ای آمد رد شد ـ گفت: الآن دیدم این پروانه ذکرش صلوات بر محمّد و آل‌محمّد بود.

یعنی همین‌که این حرکت می‌کند، این ذکر را می‌گوید. بعد او گفت: «گنجشک را دیدم که ذکری دارد.» اما نگفت چه ذکری دارد، فقط این یکی را به ما گفت. می‌گفت: «قورباغه را دیدم که ذکر خاصّی دارد. ماهی را دیدم که چه ذکری دارد.» خلاصه می‌گفت: «تمام زمین و آسمان را دیدم که همه به یک ذکر خاصّی متناسب با خودشان مشغول بودند.» اینها مسائلی است که اتفاق افتاده است، نه‌اینکه اینها شوخی است!

وقتی که امام حسن صبح از دفن امیرالمؤمنین علیه السّلام برمی‌گردد و می‌رسد به آن خرابه و آن مرد یهودی با آن حضرت برخورد می‌کند و می‌گوید که دو سه شب است که شخصی [بود که] برای من آب می‌آورد نان می‌آورد غذا می‌آورد و نیامده است؛ وقتی از او خصوصیّات آن شخص را سؤال می‌کنند، می‌گوید: یکی از خصوصیّاتش این بود که وقتی می‌آمد می‌دیدم تمام زمین و دیوار با او مشغول تسبیح است. این را آن یهودی دارد بیان می‌کند.²