جایگاه امام زنده در فرهنگ شیعه

چرا بدون امام زمان، توضیح المسائل را باید کنار گذاشت؟

پس احکامی که در رساله عملیه و توضیح المسائل است، جان و روح و حقیقتش اتّصال به ولایت امام است و آن ولایت امام است که به این حکم سندیت می‌دهد. دقت کنید چه می‌خواهم عرض کنم: «حجّیت می‌دهد، سندیت می‌دهد و او را برای ما الزامی می‌کند و انجاز می‌کند.»

اگر امام علیه السّلام نباشد توضیح المسائل را باید کنار گذاشت، تمام شد. الآن امام زمان از دنیا برود، تمام شد، توضیح المسائل کنار می‌رود. چون استناد فقه و احکام به روایت از امام حیّ است. یعنی امام حیّ می‌آید و روایت امام صادق را امضا می‌کند. معنا این است. موسی بن جعفر می‌آید و روایت امام باقر را امضا می‌کند، امام رضا می‌آید و روایت موسی بن جعفر را امضا می‌کند، هر کدام می‌آیند و آن مطالبی که از اولیا مقدم و گذشته به‌صورت روایت در مسائل اعتقادی و احکام و مسائل اجتماعی آمده است ـ آن ولی حیّ می‌آید ـ آنها را تثبیت می‌کند. چرا تثبیت می‌کند؟ چون هر دو ولایت یکی است، ولی قوام شرع به ولایت امام حیّ است. یعنی قوام شرع و دین و حجّیتش به ولایت امام حی است. باید امام حی باشد تا دین سندیت و حجّیت داشته باشد. امام حی نداشته باشد حجّیت ندارد. ما نمی‌دانیم چه‌کار کنیم!

احکام در مجامع حدیث وجود دارد، احادیث وجود دارد ولی آن اهرمی که پشت این احکام و روایات است و آن سندی که پشت روایت امام صادق است، امضای امام زمان است. چرا امام زمان آن را امضا می‌کند؟ چون بین امام زمان و بین امام صادق فرقی نیست. همان‌طوری‌که امام صادق روایات امام سجاد و امام باقر را امضا می‌کند، همین‌طور امام زمان [کلام] یازده بلکه سیزده معصوم قبل از خود را به عنوان سندیت و قابل اجرا بودن امضا می‌کند: «چون من الآن حی هستم این احکامی که از اجداد من رسیده است قابل اجراست.»