افشاء نفاق و اعلام مباهله نسبت به مدعیان دروغین (2)

یكی از بندگان خدا می‌گفت، من مشهد بودم و خانمم تعریف می‌كرد آن شخص می‌گفت كه در یك جلسه‌ای بودیم و دیدیم زن‌ها دارند به یك بنده خدایی اصلا تهمت می‌زنند، می‌گفت می‌دانستم تهمت است، نه اینكه غیبت باشد، می‌گفت خودشان هم می‌دانستند كه تهمت است.

می‌گفت من گفتم: آخر شما خجالت نمی‌كشید؟ شما خودتان هم می‌دانید این تهمت است، این آخر اهل این حرف‌ها نیست، این دیگر چیست ... یك چیزی بگویید كه به اوبخورد!

(جواب را ببینید!)

این قضیه برای راه ما مفید است! و اشكالی در گفتنش نیست!

یعنی آدم به كجا می رسد؟ كه به پسر استادش تهمت می‌زند و می‌گوید برای راه ما مفید است! این چطوری می‌شود؟ این چه راهی است؟ چه راهی است؟ كه یك نفر حاضر بشود به پسر استادش تهمت بزند و بگوید این لازم است، این خوب است.

می‌گفت كه از همانجا بلند شدم گفتم كه خب فهمیدم!

توجه می‌كنید؟! آدم به اینجا می‌رسد، یعنی وقتی كه هِی بیاید ادامه بدهد به یك خلاف، به یك مسیر خلاف ادامه بدهد، آن مسیر خلاف ...

اگر رفقا توجه كنند در این سخنرانی كه دو سه روز پیش در قزوین داشتم، راجع به مطالبی كه اخیرا پیش آمده بود در بعضی جاها و من پاسخ داده‌ام.

آدم به اینجا می‌رسد كه یك امر حرام را كاملًا حلال و تشریع می‌داند؛ می‌رسد! صاف صاف سر پسر پیغمبر را می‌برد و می‌گوید اشكال ندارد! می‌گوید اشكال ندارد چون در مقابل یزید ایستاده! اشكال ندارد، می‌خواست نایستد!

خب این قضیه چه كه گلوی بچه شش‌ماهه را با تیر می‌زند نصف می‌كند و می‌گوید اشكال ندارد؟ هیچ اشكال ندارد، مسئله‌ای نیست!.

این عجیب است ها! این از آن چیزهایی است كه خیلی ما باید جدی بگیریم.

﴿ثُمَّ كَانَ عَٰقِبَةَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔواْ ٱلسُّوٓأَىٰٓ أَن كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِ ٱللَّهِ وَكَانُواْ بِهَا يَسۡتَهۡزِءُونَ﴾¹ یعنی به جایی می‌رسند كه آیات و نشانه‌های ظاهر و بارز و دو دوتا چهارتای مثل خورشید الهی را انكار می‌كنند.