افشاء نفاق و اعلام مباهله نسبت به مدعیان دروغین (3)

دیگر حرف نزنید و ساكت بنشینید چون این‌طوری كه بدتر است، چه را می‌خواهیم ثابت كنیم؟ چه را می‌خواهیم اثبات كنیم؟

یك وقت مرحوم آقا به بنده می‌فرمودند كه دیگران ما را بهتر از خودمان می‌شناسند! نیاز نیست ما در امور خودمان دست به مطلب خلاف بزنیم، چون آن‌ها خودشان می‌فهمند كه ما كه هستیم و چه هستیم و تا كجا این مطلب ما صادق است. بهترین كار این است كه ما صادق باشیم.

شما نگاه كنید ببینید یك عارف، یك ولی خدا دارد می‌گوید:) یك آدم پیرو رسول خدا، یك آدم پیرو مكتب امیرالمؤمنین نمی‌آید دروغ بگوید، نمی‌آید خلاف كند (چرا؟ چون این را من دارم اضافه می‌كنم اگر این خلاف معلوم نشود كه خلاف است، باز یك چیزی این را من دارم می‌گویم ایشان نگفتند ولی در جایی كه معلوم است این خلاف خلاف است، او هم می‌داند كه تو الآن داری خلاف می‌كنی، پس این خلاف چه نفعی دارد برای من؟ جز آبروریزی چه نفعی دارد؟ جز از دست دادن احتمالی امكانات، كه اگر یك امكاناتی احتمالا باشد آن را هم انسان از دست می‌دهد.

صادق باید بود. شما كه در آن موقع تمام همّت‌تان بر این بوده كه اطرافیانی كه دوروبر یك عده بودند برای اینكه ولایت او را ثابت بكنند و خلاصه در مقام وصایت مرحوم آقا قرار بدهند، و تمام حرف ما این بوده كه چرا داری دروغ می‌گویی؟ و می‌گویی اصلا این حرف‌ها نبوده؟ این‌طور كه بدتر است كه! خب همه می‌دانند كه تو الآن داری دروغ می‌گویی.

اگر بر فرض آن موقع این عمل شما موجب فسق شما نبود، الآن كه دیگر موجب فسق‌تان است! تو كه الآن داری دروغ می‌گویی.

مگر دروغ فسق نمی‌آورد؟ مگر قادح عدالت نیست؟ كیست كه نداند از شما و ما، كه تمام این اختلافات به خاطر ولایت یك نفر بوده بعد از مرحوم آقا؟ كیست كه نداند؟ حالا كه سرتان به سنگ خورده، و كوس رسوایی‌تان را دیگر نمی‌توانید جمعش كنید، دارید دروغ می‌گویید كه نه! كی ادعای ولایت كرده؟! كی ادعای وصایت كرده؟! ما ادعا كردیم و بعد هم خودمان پس گرفتیم، این نوار این موقع‌اش، این نوار آن موقع‌اش، این فلان ...