اهمیت تحصیل علوم دینی

اما حضرت ابوالفضل می‌آید در کربلا و کشته می‌شود، حالا خبرنگار از او عکس بیندازد یا نیندازد؛ در کتاب بنویسند یا ننویسند؛ بالای قبرشان گنبد و بارگاه بسازند یا نسازند؛ زائر به زیارت قبرشان برود یا نرود! حضرت ابوالفضل به این مسائل فکر نمی‌کند! بلکه می‌گوید: «من باید این راه را بروم!» و نیز سیدالشهدا این راه را می‌گیرد و جلو می‌آید، چه بالای قبر ایشان گنبد بسازند یا نسازند! سیدالشهدا می‌گوید: «وظیفۀ من این است!» این می‌شود استقامت در طریق!

اما ما این‌طور نیستیم و به کار‌هایمان جنبه‌های دیگری می‌دهیم و آن جنبه‌ها می‌آید و اصل مسئله را مخدوش و خراب می‌کند. به هر مقدار که ما خود را به این مکتب ـ یعنی مکتب ائمّه ـ نزدیک کنیم [نفع بیشتری برده‌ایم].

حکایتی راجع به تظاهر یکی از علما به مطالعه

ظاهراً در جلسۀ گذشته بود که نقل کردم:¹ مرحوم آقا صبح  بین‌الطّلوعین به دیدن یکی از افراد در یکی از شهر‌های جنوب رفته بودند. تا آقا نشستند و آن شخص از اندرونی در اطاقِ کنار آمد، دو سه دقیقه طول کشید؛ ولی وقتی‌که ایشان به داخل آن اطاق رفتند تا آن فرد را ببینند، دیدند که آن شخص پشت میز مطالعه نشسته و کتاب فقهی را باز کرده است که یعنی من دارم مطالعه می‌کنم! فهمیدید قضیّه چیست؟! یعنی چه؟! حالا بر فرض‌که موقعیت شما این است و مردم نسبت به شما این دید را دارند، ولی پیش مرحوم آقا ـ که دست تو را خوانده و مچ تو پیش او باز شده است ـ هم می‌توانی این‌طور برخورد کنی؟! تو هنوز دو دقیقه نیست که آمده‌ای، آن‌وقت کتاب فقهی باز کرده‌ای و می‌خوانی؟! اینها ظاهر قضیّه است، ولی باطن قضیّه چیز دیگری است.

مسئله این است که ما باید خودمان را فقط به امام علیه السّلام نزدیک کنیم که امام چه‌کار کرده است! امروز این مسئله برای طلبه مهم است. مسئولیت طلبۀ امروز از همۀ دوران‌ها مهم‌تر است؛ البتّه مقام و ارج او هم بیشتر است! گفته‌اند: «به هر اندازه که پول بدهی، به همان اندازه هم آش می‌ستانی!»²