اهمیت تحصیل علوم دینی

همۀ درد امام صادق علیه السّلام این بود که دو تا شاگرد تربیت کند تا بروند جلوی چند آدم ملحد و بی‌دین بایستند و با امثال ابن ابی العوجاء‌ها بحث کنند! بحث امام صادق با ابن ابی العوجاء‌ بحث فلسفی بود؛ آن‌هم در مسجد‌الحرام! بروید توحید صدوق را نگاه کنید و بخوانید!¹ تمام این بحث‌ها بحث‌های فلسفی بود! چطور شد که برای امام صادق حلال است ولی برای ما حرام و نجس می‌شود؟! این قضیّه چیست؟! لذا این مسئله نمی‌تواند یک جریان بی‌حسابی باشد!

شخصی که نسبت به یک مسئله‌ای تخصّص ندارد نباید در آن دخالت کند و حقّ مسئله هم همین است.

امروزه یک طلبه نباید فقط به فقه بپردازد؛ ما امروز مسائل مهم‌تر از فقه داریم: مسائل اعتقادی و مسائل مبنایی! الآن مسائلی در جهان و در دنیا مطرح است که اصلاً زیربنای کلّ جریانات فقهی ما را مورد تهدید قرار می‌دهد! حال بعضی بگویند: «عَلَیکُم بِدینِ العَجائِز؛² [علوم دینی] فقط به همین مقدار است و ما فقط به همین مقدار مکلّف هستیم!» تمام این مسائل جدا شدن از مکتب و مسیر است.

علت بدگویی‌ها و مخالفت‌ها در برابر اولیای الهی

علیٰ‌کلّ‌حال بزرگانی بودند که با وجود این فشار‌ها این مسائل را تحمّل کردند و با وجود انگ‌ها و نسبت‌های ناروا دست از راهشان برنداشتند. من یک وقت در دفاتر نامه‌های مرحوم آقا نگاه می‌کردم. نامه‌هایی به ایشان می‌دادند که سراپا فحش بود؛ آن‌هم فحش‌های چاله‌میدانی و بدون امضا! خب امضایت را هم بکن دیگر! باید الآن آن نامه‌ها باشد. برای چه؟ چون ایشان در فلان بحث معاد از مسائل فلسفی استفاده کرده است!

جرم ایشان چه بود؟ جرم ایشان این بود که مطالب را به‌طور مُتقن و منطقی بیان کرد! چه کسی از قضیّه فرار کرد؟! چه کسی استخاره کرد که با آقا بحث کند و وقتی‌که آقا مطرح کردند که باید صحبت‌های ما نوار بشود فرار کرد؟!³ چه کسی بود؟! الآن می‌روید فحش می‌دهید؟! فحش مادر کذا و مادر کذا به آقا می‌دهید؟! چه کسانی؟ همین آ‌قایان!