وظایف طلاب علوم دینی

ضرورتِ حفظ و صیانت از جایگاه اولیاء

لذا این مسئله یک شرایط و ضوابطی دارد و باید براساس این ضوابط عمل کرد تا اینکه انسان بتواند موفّق باشد و [به مقصد] برسد. طبعاً با توجه به خصوصیتی که رفقا دارند و انتسابی که دارند [باید دقت بیشتری به رعایت این ضوابط کنند]! تمام افراد انتساب شما را به مرحوم آقا می‌دانند و مسئله‌ای نیست که بخواهید از کسی مخفی کنید! یعنی همان‌طور که خودشان را می‌شناسند، همان‌طور ارتباط و انتساب شما را هم به همان کیفیت و به همان وضوح می‌دانند! لذا باید آن متانت و آن عظمت و آن علوّ و آن رفعت ـ که کسی نمی‌توانست نسبت به آن ایراد بگیرد و شکی وارد کند ـ به‌وسیلۀ شاگردان ایشان و افرادی که منتسب به ایشان هستند و خودشان را منتسب می‌کنند و می‌گویند: «ما داریم راه ایشان را می‌رویم!» حفظ بشود و از نقطه‌نظر بروز و ظهور باید برای افراد نمونه باشند.

نظم و انضباط علامه طهرانی در دوران طلبگی 

یکی از علمای هم‌دورۀ مرحوم آقا ـ که فعلاً در طهران است ـ می‌گفت:

ما هر وقت وارد حجرۀ آقا سید محمدحسین می‌شدیم، از نظم حجره کیف می‌کردیم! می‌نشستیم نگاه می‌کردیم که این حجره چقدر نظم دارد، هر چیزی در جای خود قرار دارد و چقدر تمیز است! و همچنین از نظم درسی او که سر ساعت می‌آمد و سر ساعت می‌رفت و برای‌اینکه درس را بفهمد، زودتر از دیگران می‌آمد و جلوی استاد می‌نشست.

خیلی‌ از درس‌هایی که مرحوم آقا می‌رفتند عمومی بود؛ مثلاً بسیاری از لمعه را نزد مرحوم آقای صدوقی یزدی خوانده بودند، یا کفایه را نزد مرحوم آقای داماد و آقای شیخ مرتضی حائری خوانده بودند. لذا تعداد افراد جلسۀ‌ آنها زیاد بود. البته بعضی از درس‌های ایشان ـ مانند قوانین، رسائل، مکاسب و... ـ ده پانزده نفر بوده‌اند. ولی بعضی از درس‌های ایشان زیاد بوده‌اند.

می‌گفتند:

آقا سید محمدحسین زودتر از بقیه به جلوی جلو می‌رفت تا وقتی استاد می‌گوید، به استاد نگاه کند و از نزدیک مطالب را بگیرد!