اهمیّت و جایگاه علم‌آموزی در سیر و سلوک

پس بنابراین ملاک در مسیر، رسیدن به علم است. آن کسی که می‌خواهد به علم برسد، راه آن راه تحصیل است. البته مربوط به [همه است] فرق نمی‌کند؛ طلبه [و] غیر طلبه در اینجا فرقی نمی‌کند، غیر طلبه هم باید براساس حجت شرعی حرکت کند. خیال نکنید این مسائل فقط به طلبه‌ها اختصاص [دارد]! نمی‌گویم غیر طلبه‌ها بیایند درس طلبگی بخوانند، هر کسی جای خودش. کاسب جای خودش، طلبه جای خود، عالم به جای خودش! ولی هر کسی در آن راهی که می‌رود، باید حجت شرعی داشته باشد! صحبت من این است. طالب علوم دینی باید در آن فکر و در آن مرام براساس حجت شرعی عمل کند که رسیدن به علم است! 

و علم عبارت است از تحصیل، تحصیل همین علوم، تحصیل مقدمات، تحصیل متون و تحصیل فهم نسبت به روایات و نسبت به کلمات بزرگان. هرچه بیشتر شما و ما در این مسئله بکوشیم، خدا بیشتر علم خود را قذف می‌کند. اگر ما در این مسئله اهمال کنیم و بگوییم که نه! تحصیل را بگذارید کنار و برو بنشین و بگو و بخند و این طرف و آن طرف و بیا و برو و بعد هم خدا علم را عنایت می‌کند، این آرزو را به گور خواهیم برد، هیچ خبری نخواهد شد! تمام این حرف‌ها چرت و پرت است و مزخرف است و ﴿زُخۡرُفَ ٱلۡقَوۡلِ﴾¹ است. 

لزوم مداومت بر تحصیل برای طلاب علون دینی

باید باید طلبه تمام وقت خود را به تحصیل بگذارند و تمام همت خود را برای رسیدن به کلام امام صادق علیه السّلام به کار ببرد و فقط خدا را در این مسئله در نظر بگیرد و غیر خدا را از دریچۀ ذهن خود به دور بریزد که انگار در دنیا هیچ‌کسی وجود ندارد [و] فقط امام صادق است و دارد با امام صادق حرف می‌زند و او از [طلبه] سؤال خواهد کرد: خواندی یا نخواندی؟ درس امشب خود را مطالعه کردی یا نه؟! درس فردا را پیش‌مطالعه کردی یا نه؟! پیش مطالعه؟!