اهمیّت و جایگاه علم‌آموزی در سیر و سلوک

می‌گویند: آقا ما چه کار کنیم [که] حالمان این‌طور است؟

[ما] هر چه هست [را] دیگر گفتیم! مرحوم آقا می‌فرمودند [و] واقعاً می‌گفتند [و] این چیزی که ایشان می‌گفتند خدا شاهد است ـ بنده در اینجا می‌گویم ـ که ایشان نمی‌خواستند از سر خودشان باز کنند، آن چه را که تشخیص می‌دادند، می‌گفتند. 

می‌گفتند : 

آقا تو برو به این مطالب عمل بکن، اگر فتح باب نشد، آن‌وقت به سراغ ما بیا. 

ما عمل نمی‌کنیم، خودمان را داریم گول می‌زنیم. رفقا شوخی ندارم! ما داریم خودمان را گول می‌زنیم! ما عمل نمی‌کنیم بعد مدام می‌گوییم آقا چرا آنجایش کج است [و] آنجایش راست است! نه! این‌طور نیست! مطالب بیان شده [است]. مرحوم آقا مطالب را بیان کردند و نیازی به صحبت و توضیحات ما نیست. اگر مشکلی در جایی باشد، خب ما هستیم؛ رفقای دیگر هستند. اینهایی که اهل اطلاع بر کتب و مبانی هستند، این مطالب را بیان می‌کنند. 

رفقایی که این طرف [و] آن طرف می‌روند و صحبت می‌کنند، مردم را [به ما] ارجاع ندهند، مردم را در همان‌جا نگاه دارند. لازم نیست که بگویند که آقا نامه بنویس! لازم نیست که بگویند بلند شو برو وقت بگیر! لازم نیست [که] بگویند [برو به آقا] بگو مشکل را حل کن! بنده وقت ندارم! صاف دارم می‌گویم: اگر شخصی آمد و گفت فلانی گفته [که نزد شما برسیم]، [من] می‌گویم شما به خودشان مراجعه کنید. من گفتم که وقت ندارم! و این مطالب هم گفته می‌شود و اگر شخصی مشکل دارد ما هم این وسایل را در اختیار گذاشتیم. پس این سایت‌هایی که درست شده [است] برای چیست؟ برای همین است که مطالب و مشکلات گفته بشود [و] آن مقدار که به نظر برسد، آن مسائل مطرح می‌شود. این جلسات عنوان پس برای چیست؟!

به بنده نامه می‌دهند [که] آقا شما دارید ظلم می‌کنید، روز قیامت باید جواب خودت و پیغمبر را بدهی [که] به من وقت نمی‌دهی!