جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

ایشان می‌فرمودند: خیلی خب، ما دیدیم مردم این کار‌ها را کردند، خب چه چیزی دستشان است؟ هیچ! چیزی دست مردم نیست. امام را نشناختند، پیغمبر را نشناختند، خدا را نشناختند! [مانند] همان [زمان] نظام شاهنشاهی. فقط نفسشان آنها را حرکت داد، فطرتشان آنها را حرکت داد، آمدند و [حکومت را] تغییر دادند. حالا چه کسی باید بیاید به آنها خوراک بدهد، اعتقاد آنها را تصحیح کند، باور‌های آنها را تبدیل کند به باور‌های صحیح و به حقایق صحیح، چه کسی باید این کار را بکند؟

ایشان می‌گویند: ما ‌دیدیم که خب ما وظیفه داریم، ما وظیفه داریم که بیاییم و آنچه را که گیرمان آمده در اختیار مردم قرار بدهیم. از این قم رفتن ما، هفت سال پیش علاّمه طباطبائی درس خواندن ما، پیش آقایان تحصیل کردن ما، شب‌ها بیدار بودن ما، هفت سال در نجف رفتن ما، پیش بزرگان تحصیل کردن ما، ـ زبان‌حال ایشان را دارم می‌گویم‌ها ـ در خدمت بزرگان تَتَلمُذ کردن ما ـ تَلَمُّذ نگویید‌، بگویید تتلمذ، درست! ـ خدمت مرحوم آقا سیّد جمال الدین گلپایگانی رسیدن ما، خدمت مرحوم آقای حاج شیخ عباس هاتف قوچانی رسیدن ما، خدمت مرحوم آقا شیخ مرحوم آیةالله آقای شیخ محمّدجواد انصاری رسیدن ما و دیگران ـ که دیگر زیاد هستند ـ و بالأخیر خدمت شخصی که دیگر همه چیز را بر ما تمام کرد و حجّت را بر ما تمام کرد، و به‌قول ایشان که می‌فرمودند:

«وقتی ما به این مرد رسیدیم، دیگر به آن حقیقت نایافته دست پیدا کردیم و مطلب دیگر برای ما تمام شد، گمشدۀ خود را به دست آوردیم.»

که مرحوم حضرت سیّد هاشم حدّاد ـ رضوان الله علیهم أجمعین ـ [بودند و] تمام این [خدمت بزرگان] رسیدن ما [و] درس خواندن ما، همه عنایات و توفیقاتی بوده است که این عنایات و توفیقات از ناحیۀ پروردگار نصیب ما شده است؛ حرف ایشان این بود: «خلاف مروّت دیدیم، خلاف مردانگی و خلاف جوانمردی دیدیم که اینها را تمام برای خود برداریم! آمدیم اینها را قسمت کردیم. آقایان بفرمایید، آنچه را که ما در این مجموعۀ شصت سال به دست آوردیم در طَبَق اخلاص گذاشتیم، در کتاب‌های خودمان و در صحبت‌های خودمان و در روش و سیرۀ خودمان به شما عرضه کردیم.» این است قضیّۀ ما، مطلب ما این است!