جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

این نوشته و این تألیف، تألیفی است که در او هدایت است و در او بصیرت است و در او نور است، در او دعوت به نفس نیست، در او دعوت به خود نیست. در او دعوت به انانیّت نیست، در او دعوت به خودمحوری نیست، نیست! لذا ما از مرحوم آقا می‌شنیدیم [زمانی که به ایشان می‌گفتند:] آقا مثلا فلان شخص اینها این مطالب [شما] را می‌آیند برمی‌دارند [و] نقل می‌کنند به اسم خودشان، ایشان فرمودند که: «مگر ما اینها را نوشته‌ایم که به اسم ما باشد؟!» می‌گوییم فلان شخص آمده مطالب را در فلان منبر خودش، در فلان مقالۀ خودش، بدون اینکه اسمی از شما بیاورد [مطالب شما را نقل کرده است]. البتّه خب اسم نیاوردن غلط است و باید انسان اسم بیاورد و باید مبدأ را ذکر بکند؛ چون خود ذکر کردن، خودش اداء حق است نسبت به کیفیّت نزول و شأن نزول.

لزوم حفظ امانت در نقل مطالب دیگران

[یک] وقتی که یک کتاب را از یکی از بزرگان منتشر کردند ـ حالا اسم نمی‌برم ولی خب شاید رفقا بدانند ـ این شخص، این مرد بزرگ در زمان حیات خودش نسبت به یک شخصیّتی صحبت کرده بود، منبر رفته بود، مطالب بسیار خوب [و] اتفاقاً نفیسی گفته بود، ولی مسائلش هم اشکال داشت، ایراد داشت. ولی پس از ارتباط با مرحوم آقا، کیفیّت آرائش و نظراتش نسبت به مسئله تغییر پیدا کرده بود و دیگر آن مطالب به‌نحو دیگری ادا می‌شد و مطرح می‌شد و خیلی از مسائل اصلاح شده بود. وقتی کتاب ایشان را پخش کردند، بعضی‌ها می‌گفتند که بایستی که آنچه را که قبلاً بوده حذف بشود و آنچه را که در آخر عمر نسبت به این مسئله مطرح می‌شود آن [جایگزین شود]، چون‌ که نقایص نباید باشد. بنده اعتراض کردم و این اعتراضم اعتراض به‌جایی هم بود که چرا باید به این نحو باشد؟ چرا مردم نباید بفهمند علّت این تغییر، ارتباط با این شخصیّت الهی بوده است؟ این خودش کفران نعمت است!