چند نکته از مبانی مکتب عرفان

ولی اگر کسی بخواهد در اینجا موش بدواند و مسائل غیرواقعی و غیرصحیح مطرح کند، رفقا دیگر عذر بنده را می‌پذیرند. ما هم موجود ناخلفی [هستیم] و خلاصه رفقا باید تحمل کنند. البته منظورم شما‌ نیستید؛ منظورم افرادی هستند که می‌دانم ‌دنبال بعضی از فرصت‌ها هستند. منتها همان‌طور ‌که همیشه دأب و دَیدَنِ¹ بزرگان بوده، خود آنها می‌آیند [و اوضاع را] کنترل می‌کنند.

به طرف می‌گویم: «تو به مبانی بنده و به مبانی مرحوم آقا [علامه طهرانی] ایراد داری؛ چرا دیگر می‌روی در حزب‌الله لبنان صحبت می‌کنی؟! [چرا] حرف‌های عوضی می‌زنی، [مثلاً]: ”اولیای خدا اشتباه هم می‌کنند و حرف‌هایشان قابل [اعتماد نیست.]؟“ چرا نمی‌آیی بحث علمی بکنی؟! بیا بحث علمی بکن!» دیدید که بنده بحث علمی کردم. گفتم: هرکسی ایراد دارد، بیاید بگوید. در ماه‌های رمضان بنده پاسخ ایراد را می‌دادم؛ روزی پانزده تا ایمیلِ علمی،‌ نه‌اینکه افراد [عادی اشکال کنند] به دست من می‌رسید که: «آقا اینجای قضیه چه می‌شود؟ آنجا چه می‌شود؟» من اینها را مطرح می‌کردم. هنوز هم اشکالاتی هست که إن‌شاءالله قرار است وقتی به‌صورت مکتوب [چاپ] می‌شود، آنها را هم انجام بدهیم.²

مطالب جلسات، حاصل چهل سال معیت با اولیاءالهی

ما اینجا نیامده‌ایم منقل بگذاریم و پای منقل این حرف‌ها را بزنیم! اینها مطالبی است که با چهل سال، پیش اولیای خدا بودن به گوش ما رسیده، خودمان با چشممان دیده‌ایم و خودمان تجربه کرده‌ایم. آخر تو که از پشت کوه آمده‌ای، چه می‌فهمی؟! بنده بیست‌وچهار ساعته با این بزرگان نشست‌وبرخاست داشتم؛ در بیمارستان و غیربیمارستان با اینها بودم؛ بنده درحال صحت و مرض با اینها ارتباط داشتم؛ در سفر و حضر [ارتباط] داشتم. إن‌شاءالله اگر خدا هم توفیق بدهد و خیانت در امانت نکنم و مطالب را عوض نکنم، فقط عُرضه داشته باشیم این مطالبی را که شنیدیم، به گوش اینهایی که قابلیت دارند برسانیم؛ غیر از این، کار دیگری نمی‌کنیم. این نوشته‌‌هایی هم که الآن بنده دارم برای  این است که دو کلمه، دو حرف، به گوش شما برسد.