اقامۀ مجالس اهل بیت علیهم السلام

بِسْمِ اللَه الرّحمنِ الرّحيم‌

وصَلّى اللَهُ على سيِّدنا وَ نَبيِّنا، و حَبيبِ قُلوبِنَا وَ طَبيبِ نُفوسِنَا 

اشرف الانبیاء و المرسلین أبِى‌القاسِمِ مُحمَّد

وَ على آلِهِ الطَّيّبينَ الطّاهرينَ ‌المَعصومينَ المُكرَّمين‌

[و اللّعنةُ علیٰ أعدائِهم أجمعینَ]

الگو و اسوه بودن چهارده معصوم 

امروز روز میلاد حضرت زهرا سلام الله علیها است. حضرت زهرا اسوۀ ما است. چرا اسوه است؟ الگوی ما است و ما غیراز او الگویی نداریم. چرا هست؟ الگوی ما فقط چهارده معصوم هستند و بس! چرا این‌طور است؟! چرا باید فقط حضرت زهرا سلام الله علیها برای زنان و مردان مایۀ تأسی باشد؟ چرا باید وجود او، حرکات و افعال او، اقوال و کردار او مایۀ تأسی باشد؟ چون حضرت زهرا معصوم است و کسی غیر از او معصوم نیست!

هر کسی می‌خواهد باشد، گناه و خطا می‌کند و شخصی که خطا می‌کند، أسوه نیست. بشر ـ ‌چه مُعمّم باشد و چه غیر مُعمّم ـ جایز‌الخطا است. چه عالم باشد یا جاهل باشد، فرقی نمی‌کند. چون عملی را که انسان انجام می‌دهد، آمیخته‌ای از صدق و هویٰ است. به هر مقدار که صدق بر هویٰ غلبه کند، به آن مقدار عمل مقرِّب و نزدیک است. به هر مقدار که هوای نفس غلبه کند، عمل مُبَعِّد و دور است، گرچه ظاهر پسندیده‌ای دارد.

«مَن أخلَصَ لِلَّهِ أربَعينَ صَباحًا جَرَت يَنابيعُ الحِکمَةِ مِن ‌قَلبِهِ عَلَى لِسَانِه» یا «اَجَرَ الله يَنٰابيعَ الحِکمَةِ مِن ‌قَلبِهِ عَلَى لِسَانِه.»¹ تا به حال هیچ راجع به اینکه اخلاص نیت چطور باید باشد، فکر کردیم؟! چه‌کار کنیم که عمل‌مان خالص باشد؟ بنشینیم و با خود فکر کنیم. این همه از بزرگان دین شنیدیم و گفتند و خواندیم که عملتان را خالص کنید، عملتان را خالص کنید! این «خالص کنید» یعنی چه؟ این خالص کنید به چه معنایی است؟ این خلوص نیت برای چیست و چگونه می‌شود آن را تحصیل کرد؟ چرا ما این همه کار انجام می‌دهیم، عبادت می‌کنیم ولی تغییری در وجود خودمان احساس نمی‌کنیم و تغییر و تبدلی را نمی‌بینیم؟!