تشیّع، مکتب دوری از اعتباریات

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللَه الرّحمٰنِ الرّحیم

و صلّی اللَه عَلَی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسم محمدٍ

و علی آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ

حُسن انعقاد مجالس به این است که موجب ملال خاطر نشود

در فضائل حضرت زهرا سلام‌اللَه‌علیها و تأسّی به آن سنّت، دیگر جایی برای صحبت ما نیست؛ به‌خصوص که [طبعاً] مجلس قدری طولانی می‌شود و حُسن انعقاد این مجالس هم به این است که موجب ملال خاطر نشود؛ چون وقتی‌که صحبت به ‌اندازه و به میزان باشد، نفْسْ آن مطالب را تلقی [به] قبول می‌کند و تأثیر [و] نفوذش عمیق است؛ [به‌طوری‌که] در نفس، نفوذ کلمه برای انسان حاصل می‌شود.

ولی اگر مجالس طول بکشد و بیخود کِش [ادامه] پیدا کند؛ خلاصه [به‌صورت] هیئت‌وار، این بخواند، آن بخواند و همین‌طور صبح تا ظهر حرف بزنند، وقتی‌که بلند می‌شود می‌بیند باز هم هیچ چیزی نفهمیده! فقط سه ساعت نشسته و چیزی متوجه نشده است. لذا دأب مرحوم آقا [علامه طهرانی] و [سایر بزرگان] این بود که مجالس از آن حدّ خود و آن حدّ مطلوب تجاوز نکند؛ دلیلی ندارد [که مجلس بیش از حدّ معمول] طول بکشد و ادامه پیدا بکند.

منتها از باب اینکه بالأخره توقّعِ این است که ما هم چند کلمه‌ای مصدّع شویم، برای این منظور از باب مقدمه یک چند کلمه‌ای [را] خدمت رفقا و دوستان عرض می‌کنیم.

مصادیقی از اطفاء نور خدا

آیه‌ای در قرآن هست که آیۀ بسیار عجیبی است؛ هم بشیر است و هم نذیر! من صبح که می‌خواستم برای اقامۀ نماز بیایم با خودم گفتم که طبعاً اگر بخواهیم راجع به امروز [که روز ولادت حضرت زهرا سلام‌اللَه‌علیها است] صحبت کنیم، چه بگوییم؟ یک‌مرتبه این آیه به نظرم آمد:

﴿يُرِيدُونَ لِيُطفِ‍ُٔواْ نُورَ ٱللَهِ بِأَفۡوَٰهِهِمۡ وَٱللَهُ مُتِمُّ نُورِهِۦ وَلَو كَرِهَ ٱلۡكَٰفِرُونَ﴾¹

[این] آیه، خیلی آیۀ مُنبّه² و عجیبی است؛ [می‌فرماید:] این مشرکین، این منافقین، این افرادی‌که در مقابل مسیر حق ایستادند و در مقابل راه خدا موضع گرفتند ـ [حالا] فرق نمی‌کند، چه یهود باشند، نصاریٰ باشند، صهیونیسم باشند، مسیحیت باشند، کلیساها باشند؛ [همۀ] آنهایی که در قبال اسلام موضع می‌گیرند و به انحاء وسائل با افکار شیطانی خود سعی در سدّ راه الهی و معرفت دارند [و] با نقشه‌های شومِ خود، در ترویج کتب منحرفه و [با] تشویقات و تأییدات و صحبت‌های متفاوت و نشر اکاذیب و شایعات در سمینارها، جلسات، کنفرانس‌ها، در روزنامه‌ها [و] در وسایل ارتباط جمعی‌شان ـ رسانه‌های گروهی نگویید ها! [بلکه درستش این است که] بگویید: در وسایل ارتباط جمعی‌شان ـ؛ یا آنهایی که از خود دین اسلام، برای جلوگیری از احقاق مکتب حق و تشیّع قیام می‌کنند و در صدد تحریف [و] انحراف هستند، در صدد اثبات باطل و انکار حق هستند؛ [یا] از عامه³، [از] افراد مختلف، معاندین و مغرضین ـ که کم هم نیستند ـ؛ چه از شیعه، آنهایی که در صدد کتمان حقایق هستند، در صدد بستن راه معرفت هستند، در صدد اِعمال غرض هستند، در صدد جلوگیری از نفوذ کلمۀ توحید در میان جامعۀ دنباله‌رو مکتب اهل‌بیت هستند؛ فرق نمی‌کند، به‌هرصورت و به‌هرشکل و در هر کسوتی [که باشند]، همۀ اینها مشمول این آیۀ شریفه هستند: ﴿يُرِيدُونَ لِيُطۡفِ‍ُٔواْ نُورَ ٱللَهِ بِأَفۡوَٰهِهِمۡ﴾ می‌خواهند نور خدا را خاموش کنند.