بررسی اجمالی تاریخ ائمه علیهم السّلام از زمان حضور تا دوران غیبت

لذا قبل از اینکه این مجلس تشکیل بشود، مثلاً دیشب، دیروز، یک ماه پیش، اگر از امام زمان علیه السّلام بپرسند: «آقا، در روز شنبه، ساعت هشت و ربع در این منزل، در اینجا چه افرادی هستند؟» حضرت شروع می‌کند آن‌چنان دقیق یک‌یک افرادی که در اینجا هستند، طرز نگاهشان، طرز نشستن‌شان، طرز توجهشان، این بنده که صحبت می‌کنم و این صحبت‌ها و [اینکه] «فلانی می‌آید این حرف را می‌زند، این مطالب را می‌گوید تا آخر!» همه را شما یک ماه پیش ضبط کنید، با یک دوربین ضبط بکنید، با یک ضبط‌صوت، بعد بیایید نگاه بکنید می‌بینید مو به مو آن مطالبی که یک ماه پیش صحبت شده دارد در اینجا اتفاق می‌افتد! یک سر سوزن هم این‌طرف و آن‌طرف نمی‌شود. این علم، علم امام است، آن‌وقت این دیگر برایش زندان فرق می‌کند؟! دور بودن فرق می‌کند؟! کنار بودن فرق می‌کند؟! این‌طرف و آن‌طرف بودن فرق می‌کند؟!

ولیّ خدا هم همین است ها! آنهایی که به مقام ولایت برسند، مثل مرحوم آقا و آقای حداد و اینها، اینها هم همین‌اند، اینها عین همین در نفس آنها این نقش دارد. مرحوم آقا بارها به من می‌فرمودند، می‌گفتند:

تو در آن‌طرف کرۀ زمین برو یا در آن‌طرف، برای من مثل این است که تو الآن اینجایی!

یک دو متری فاصله داشتیم، ایشان پشت میزشان داشتند می‌نوشتند ما هم پشت میزمان، ما هم داشتیم می‌نوشتیم. حالا بین آن نوشتن کجا و [این نوشتن کجا]؟! ایشان می‌گفتند:

تو می‌خواهی به آن‌طرف زمین برو یا به این‌طرف، برای من مثل همین الآنت هستی، تفاوت ندارد!

اینها این هستند و این هم که می‌گفتند ادعا نبوده، ثابت هم کرده‌اند که بوده، دروغ نگفتند؛ بنده می‌دانم دروغ نگفتند. این‌قدر از این مطالب و حکایاتی بنده از ایشان دارم که دیگر... . [البته] همه، همۀ رفقا، همه از ایشان دارند، نه‌اینکه فقط من دارم! منتها ما بیشتر، چون بیشتر ارتباط داشتیم. درست؟! امام [این است]. این مطلب به انسان این را نشان می‌دهد که ما راهمان هیچ‌وقت بین خود و بین خدا بسته نیست، همیشه باز است.