جایگاه تقوا

اخبار غیبی امیرالمؤمنین علیه‌السلام و گواهی بر صدق گفتار ایشان

[ولی] امیرالمؤمنین علیه‌السلام نه، [این‌طور نیست؛] می‌گوید: «من خلیفۀ پیغمبر هستم و هرچه را که پیغمبر بگوید، من هم [همان را] می‌گویم.» در نهج‌البلاغه هم وجود دارد «و خذوه من عترة نبیّکم؛ آنچه را که از پیغمبر شنیده‌اید حالا بیایید از عترت پیغمبر بشنوید.» اگر امیرالمؤمنین علیه‌السلام در جواب ماند، آن‌وقت می‌گوییم: «ها! چه شد؟! شما که گفتی که بیایید از عِترت بگیرید! پس چرا در جواب ماندی؟! پس چرا نتوانستی؟!» آن هم که در جواب نمی‌ماند؛ بلند می‌شود سینه‌اش را سپر می‌کند، گردنش را هم راست نگه می‌دارد [و] می‌گوید: «سلُونِی قَبل أن تَفقدونی؛¹ از زمین تا عرش هرچه می‌خواهید از من بپرسید!» دیگر بالاتر از این؟! دیگر چه می‌خواهیم؟! دیگر چه می‌خواهید؟! 

[آن‌وقت] آنجا آن مردتیکه آدم عوضی، سعد وقاص آمده می‌گوید: «یا علی در سر من چند تا مو هست؟» حضرت می‌فرمایند: «خب اگر به تو بگویم، باور نمی‌کنی؛ می‌گویی نه، معلوم نیست، حالا بیاییم بشمریم!» خب اینها این‌طوری هستند دیگر. کسی [که] مرض دارد، مرض دارد دیگر! حضرت می‌گویند که فرض کنید که حالا دویست‌هزار تا مو در سرت هست؛ می‌گوید: «از کجا می‌گویی؟! بیایید بشمریم!» یکی‌یکی موهای سر این را بشمارید.

حضرت فرمودند: «اگر هم بگویم باور نمی‌کنی، ولی این را بدان، همه هم بدانند، در منزلت داری یک توله سگی [را] پرورش می‌دهی که قاتل پسر پیغمبر خواهد شد!» همین عمر سعد آن‌ موقع داشت چهار دست و پا راه می‌رفت. پسر این، قاتل پسر پیغمبر! بعد از چه مدّت زمانی؟ بعد از 30 سال، قاتل پسر پیغمبر خواهد شد. حضرت صاف می‌گوید؛ ابا ندارد، دروغ نمی‌گوید، هرچه را بگوید، راست است.

جنگ نهروان² انجام می‌شود. حضرت [به یارانش] می‌فرماید: «حرکت کنید؛ ده نفر از شما کشته نمی‌شوند؛ ده نفر از آنها زنده نمی‌مانند.» وقتی جنگ [تمام] می‌شود، معلوم می‌شود نُه نفر از سپاه امیرالمؤمنین علیه السلام کشته شده‌اند، نُه نفر هم از آنها زنده مانده‌اند؛ دقیق! مو نمی‌زند.