جایگاه تقوا

پس از شناخت حق، نوبت صداقت و پایمردی است

امام حسن علیه السلام [هم همین‌طور] دقیق [می‌فرمایند]! حضرت بلند می‌شوند می‌آیند یک‌جایی که قرار بود [طبق وصیّت شخصی] خرما بدهند. [آن شخص] وصیت کرده بود که: « بعد از من این‌قدر [مثلا 1000] دانه خرما بدهید.» حضرت نگاه کردند دیدند یک دانه کم است؛ آن شخص یک دانه در دستش نگه داشته بود. همه گفتند: «اِ! یا بن ‌رسول‌الله یک دانه کم است!» حضرت فرمودند: «مُچت را باز کن!» مُچش را باز کرد، دید یک دانه [در دستش نگه‌داشته است]. گفت: «بگذار رویش، حالا شد اینقدر!»

این امام است؛ امام حرفش حقّ است؛ حرفش سند است؛ عقل را به کار می‌اندازد. خب حالا که فهمیدی من حسن‌بن‌علی هستم، حالا که فهمیدی من امام هستم، حالا که فهمیدی من وضعیّتم این است، خب دیگر چرا دنبال معاویه می‌روی؟! [این] آیه ﴿كُونُواْ مَعَ ٱلصَّٰدِقِينَ﴾ اینجا می‌آید گریبان انسان را می‌گیرد. ﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ﴾؛ حالا که ایمان آورده‌اید، [حالا که] دیدید دیگر! امام حسن را دیدید! کارهای امام حسن را دیدید! سؤالاتی که از او می‌کنید، جوابش را دیدید! مطالبی را که انجام می‌دهد، همه را دیدید! حالا در یک سختی که پیدا می‌شود، جناب آقای کذا، چرا بلند می‌شوید می‌روید در شام و دست به‌دامن معاویه می‌شوید؟! چرا با یک فقر و گرسنگی بلند می‌شوی می‌روی در دربار معاویه؟! امام حسن را رها می‌کنی! چرا برای به‌دست آوردن دولت و حکومت، بلند می‌شوید می‌روید عتبه بوسی جناب معاویه را انجام می‌دهید؟! باید صدق داشته باشی؛ [در] اینجا این [آیۀ] ﴿كُونُواْ مَعَ ٱلصَّٰدِقِينَ﴾ می‌آید [گریبانتان] را می‌گیرد. حالا که متوجّه شده‌اید پس صدق داشته باشید؛ صدق نداشته باشید اصلاً باخته‌اید! به‌طورکلّی دیگر زندگی [را] باخته‌اید! زندگی رفت!

لذا به‌طورکلّی انسان هیچ‌گاه نباید تحت شرایط مختلف خودش را هضم و محو کند؛ [زیرا] این شرایط همیشه بوده؛ همیشه بالأخره [افراد] از انسان یک تقاضاهایی داشته‌اند؛ فامیل از انسان تقاضا دارد، همسایه تقاضا دارد، شریک تقاضا دارد، جو [و] اوضاع از انسان تقاضاهایی دارند؛ خب آدم [باید] بلند شود برود [و] خودش را در این تقاضاها هضم کند؟! خب اگر بخواهد هضم کند، قضیّۀ ﴿كُونُواْ مَعَ ٱلصَّٰدِقِينَ﴾ چه می‌شود؟! «صدق داشته باش!» چه می‌شود؟!