جایگاه تقوا

صداقت علمی؛ مقدّم بر رسم‌ها و فشارهای اجتماعی

دو سال پیش بود یا بیش از دو سال پیش، با یکی از دوستانمان یک جایی (در همین مناطق شمال ایران) رفته بودیم؛ آن‌جایی که نشسته بودیم، از خانواده‌های اعیان و معاریف طهران هستند؛ خیلی خانوادۀ محترمی هستند. در آنجا صحبت [از] این کتاب اربعین ما شد؛ رساله‌ای که راجع به اربعین نوشته‌ایم، که گرفتن اربعین اختصاص به امام حسین علیه السلام دارد و در شرع، اربعین نیامده؛ [بحث از] این مطلب [شد]. اتفاقاً در همان ایّام، همان چند روز قبل از [آن]، خالۀ این آقا که از دوستان ماست، فوت کرده [بود]؛ یعنی خواهر یکی از مخدرّات که آنجا بودند و خالۀ یکی دیگر. آن خواهر ایشان خیلی تحصیل کرده و اهل تجربه و صحبت و اطّلاعات عمومی و تخصّصی و اینها بود؛ زن بسیار خوب و خیلی آزادمنش و آزاد فکری بود.

ایشان شروع کرد با ما صحبت کرد؛ [می‌گفت]: «نمی‌دانم به‌خاطر این می‌شود! فامیل می‌بینند!» گفتم: «خب یک جلسۀ دیگر تشکیل بدهند؛ چرا اربعین؟!»

باز از هر راهی وارد شد، ما بستیم. وقتی‌که همه چیز تمام شد، مادرش رو کرد به او، گفت: «ببین، فلانی حجّت را بر تو تمام کرده؛ خودت می‌دانی!» خب نزدیک‌تر از خالۀ آدم چه کسی است؟! نزدیک‌تر از خواهر آدم چه کسی است؟! خواهر [است] دیگر! خواهر! [لذا] وقتی چهلم گرفتند نه این خواهر، که مادر رفیق ما بود شرکت کرد [و] نه آن خواهر که خاله‌اش می‌شد شرکت کرد. در عین اینکه افراد و فامیل نسبت به آنها اعتراض کردند؛ [می‌گفتند]: «نمی‌دانم چه کرده‌اند! شما دین جدید آورده‌اید! شما مسلک جدید آورده‌اید! شما راه جدید آورده‌اید! شما پشت کرده‌اید!» از این مطالبی که همیشه هست؛ زمان پیغمبر هم بوده! [آنها هم می‌گفتند:] «این حرف‌ها چیست می‌زنید؟! یک عمری است ما دنبال این بت و این رسم و رسومات می‌رویم، تو درآمدی زیر پای همه زدی!؟» همیشه این مطالب بوده. اینها گفتند: «هر که هرچه می‌خواهند [بگویند]؛ یا بیایید جواب این مطالب را بدهید یا اینکه [شما هم مطلب را بپذیرید].