جایگاه تقوا

مسئولیت‌پذیری در بیان دین و پرهیز از سخن بی‌دلیل

شنیدیم یکی از آقایان ـ [که از] آقایان معروف هم هست ـ اخیراً گفته: «پیغمبر و همۀ ائمه اربعین داشته‌اند، منتها آن اربعین از بین رفته، فقط اربعین امام حسین علیه‌السلام مانده [است]!» خب آقاجان! چرا به مردم دروغ می‌گویی؟! شما کدام خبر [و روایت را] دارید که ائمه اربعین داشته‌اند؟! ما همۀ اینها را رفتیم [و] تحقیق کردیم، [بعد] این رساله را نوشتیم؛ همین‌طوری که چشممان را نبستیم قلم را ببریم روی کاغذ تا برود آخر! چرا باید به مردم دروغ بگویی؟! بیایید یک خبرش را نشان بدهید که برای پیغمبر صلّی‌اللَه‌علیه‌وآله اربعین گرفته باشند! برای امام حسن علیه‌السلام اربعین گرفته باشند! برای امام باقر علیه‌السلام اربعین گرفته باشند! خب این صحبت کردن مسئولیّت دارد! آدم همین‌طوری که نمی‌تواند هرچه [دلش خواست بگوید!] به‌میزان معروفیّت و شهرتی که انسان دارد، به‌همان میزان خدا انسان را مورد عتاب و خطاب قرار می‌دهد. به هر میزانی که صحبتِ انسان گسترش پیدا کند، دائرۀ مسئولیّت انسان بیشتر و حساب‌وکتابی که براساس این دایره و شعاع متوجّه انسان می‌شود، بیشتر خواهد بود. چه داعی داریم ما بیاییم به مردم خلاف بگوییم؟! چرا آخر؟! چرا؟! این خودش یک مطلبی است دیگر؛ چرا باید بیاییم به مردم دروغ بگوییم؟! چرا بیاییم خلاف بگوییم؟!

از جملۀ مطالبی که دارد به خلاف و دروغ گفته می‌شود، مطالبی است که مربوط به نوروز است. وقتی که ما می‌بینیم که شخص دارد می‌آید [و] از چهره‌اش معلوم است که قبول ندارد، در عین حال این را می‌خواهد به یک نحوی تثبیت و اثبات کند؛ خب [آیا] این آیه شامل حال او نمی‌شود؟! ﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱتَّقُواْ ٱللَهَ﴾؛ تقوا یعنی چه؟! یعنی آقا بایست! حدّاقل بگو: «نمی‌دانم». حدّاقل بگو: «اطّلاع ندارم»؛ نه اینکه بلند شوی بروی در تلویزیون و رادیو روایت مُعَلّیٰ‌بن‌خُنَیس را بگویی [که] امام صادق رسید و این‌طور گفت [و] فلان گفت. الحمدلله ما کتاب نوروز را چند روزیست که دست گرفته‌ایم؛ اگر خداوند توفیق بدهد، إن‌شاءاللَه امیدواریم که همراه با چند کتاب دیگر، با هم منتشر بشوند.¹