سه اصل اساسی در مکتب عرفانی علامه طهرانی

می‌خواهم سرّ قضیّه را به شما بگویم،‌همه در همین است: «آنهایی که رفتند و رسیدند، همه آنهایی که رفتند و رسیدند، آنهایی بودند که نه به چپ نگاه کردند نه به راست، فقط دیدند چه گفته می‌شود و بگیرند و بروند. همین، این رمز مسئله است! مطلب را بگیرند و بروند عمل بکنند.»

حالا اینکه خیلی‌ها بخواهند اینجا بیایند، خب بیایند به تو چه ربطی دارد؟! برو کارت را انجام بده، برو مسئله‌ات را حل کن، برو مشکلاتت را حل کن! چقدر ما بدبختی داریم!

آن [مطلبی] را که من تا به حال خدمت رفقا عرض کردم این بود که من به عنوان فرزند ایشان و به عنوان کسی که چهل سال با یک ولیّ خدا بوده مسائلی را دارم، مطالبی را دارم، تجربیاتی را کسب کردم، در سفر با ایشان بودم، در حضر بودم، در مرض بودم، تمام بیمارستان‌هایی که ایشان رفتند، من در آن بیمارستان‌ها با ایشان بودم و در خدمت ایشان بودم. از مسائل ایشان اطلاّعاتی را دارم. ممکن است کسان دیگر هم داشته باشند، اشکال ندارد. خود من الآن بعضی از اوقات به دیدن بعضی از دوستان می‌روم و آنها حکایتی از مرحوم پدرم نقل می‌کنند، فوراً در منزل می‌آیم و می‌نویسم و استفاده می‌کنم. البتّه [باید] ببینم با  آنکه من می‌دانستم وفق می‌دهد یا نه! همین‌طوری نمی‌نویسم چون خودم یک ملاکاتی دارم، برای ذهن خودم یک ملاکاتی دارم. الآن از کسانی که پیش مرحوم پدرمان بودند [حکایاتی دارند که من نمی‌دانم]، خب همیشه هم که من نبودم، ما قم بودیم، ایشان مشهد بودند، دور بودند، مگر قرار بر این است [که همیشه من حضور داشته باشم؟] 

اینکه خدمت شما گفتم، چه بود؟ اگر روزی رسید که بین کلام امام زمان علیه السّلام و کلام یک طفل هفت ساله فرق نگذاشتید آن‌موقع زمان ظهور است. حالا آن‌موقع زمان ظهور باطن باشد یا ظاهر [فرقی ندارد]. آن‌موقع زمانی است که شما به دنبال مطلب هستید نه به دنبال شخصیّت؛ آن زمان است. برای من فرق نمی‌کند، چه پدرم مطلبی را بگوید، چه کسی ناقل باشد، وقتی ببینم درست است دست او را هم می‌بوسم، می‌روم.