سه اصل اساسی در مکتب عرفانی علامه طهرانی

إن‌شاءالله درصورتی‌که مسائل مربوط به همین مطالب باشد بعداً پاسخ نامه را خواهم داد و مطالب دیگری که تکراری است طبعاً رفقا از طرح آن خودداری می‌کنند.

الحمدللّه که توفیق پیدا کردیم و خودم احساس می‌کنم که خیلی این سفر برای من خوب بوده است و یکی از مسائلی که خیلی باید نسبت به آن رفقا توجّه داشته باشند، [این است که] بنده حالم مثل سابق نیست یعنی از نقطه‌نظر روحی و از نقطه‌نظر نفسی ـ‌ این را نباید بگویم ولی چاره ندارم که به رفقا عرض کنم که بر بنده خرده نگیرند و یک وقتی مکدّر نشوند ـ سابقاً بنده خیلی حشر و نشر داشتم، ملاقات خصوصی خیلی داشتم، هر کسی می‌آمد و بودم و پیگیری می‌کردم و کارهایش را دنبال می‌کردم و مجالسی داشتیم، صحبت داشتیم. من یادم است در بعضی از سفرهایی که داشتم شانزده ساعت در روز صحبت می‌کردم و یا حتّی بیشتر، ولی الآن دیگر حالم تغییر کرده است، دیگر آن مجال برای ملاقات‌های شخصی را ندارم. بله، یک‌هم‌چنین صحبت‌هایی هر از چندگاهی اشکال ندارد، اگر صحبتی مطرح بشود در همین‌جا در خدمت رفقا هستیم. ولکن با عرض شرمندگی ملاقات‌های شخصی برای بنده ضرر دارد و [گرچه] این مطلب را عرض کردم صحیح نیست به این کیفیت و به این صراحت بنده عرض کنم، ولی چه کنم که احساس می‌کنم که هرچه در لفافه گفتیم، ظاهراً فایده نبخشید و دیگر با صراحت بگویم که ملاقات شخصی دیگر برای بنده ضرر دارد.

بله، یک وقت یک صحبتی است که یکی دو دقیقه است، مسئله‌ای نیست، ولی آمدن و نشستن و صحبت کردن دیگر برای بنده صحیح نیست! و این قضیّه هم به خود روحیّه و حال در یک‌هم‌چنین موقعی برمی‌گردد. یا در همان آن‌موقع من افراط‌هایی داشتم که نتیجه‌اش این است و صحیح نبوده است و یا علی کل حال یک روندی است که باید طی شود و شاید هم تغییر پیدا کند.