رابطۀ ایمان و ارتقای فهم؛ رسالت حقیقی عالمان دینی

آبگوشتشان را خورده بودند. والده‌مان ـ خدا رحمتش کند ـ داشت سفره را جمع می‌کرد و ایشان هم دراز کشیده بودند که بخوابند. من هم رفتم ‌نشستم و گفتم: «آقاجان! ما یک پیغام آوردیم.» فرمودند: «بفرمایید.» گفتم: «این رفقا می‌گویند برای اینکه ممانعتی برای این کتاب‌ها پیش نیاید، یک نامه از یک نفر…» هنوز اسم [کسی را] نبرده بودم که ایشان فرمودند: «نه‌خیر! برو آقا بیرون.» نزدیک بود یکی هم تو گوش ما بزنند! اصلاً نگذاشتند جمله‌ام را تمام کنم. فرمودند: «نه‌خیر!»

بعد این جمله را فرمودند: «ما برای کارِ حقّمان هم حتی منّتِ کسی را نخواهیم کشید!» کارِ حق! نه کارهای دیگر. برای کارِ حقّمان که باید این مطالب پخش شود، دستِ مردم برسد، مردم بشنوند و حرف و مطلب را بفهمند؛ در جایی که داریم هزار حرف و مطلب می‌شنویم، این حرف را هم در کنارِ آنها بشنوند؛ در جایی که داریم هزار صحنه به اسم اسلام مشاهده می‌کنیم، این صحنه را هم در کنارش ببینند.

به‌خاطر حرفِ حقّمان، ایشان فرمودند: «ما رو به کسی نمی‌اندازیم. اجازه دادند، دادند؛ ندادند چاپ نمی‌کنیم. برو، آقا! بفرمایید بیرون.»

آمدیم و رفتیم به آنها [رفقا] گفتیم؛ چیزی نمانده بود یک کتک هم بخوریم!

این می‌شود چه؟ این می‌شود آزادی، حرّیت، استقلال؛ این می‌شود مناعت¹، کرامت، امانت، این می‌شود صفا و صداقت.

نمونه‌هایی از ممانعت برخی علماء از ارتقای فهم مردم

یک مرجع وظیفه‌اش این است که فهمِ مردم را یواش‌یواش بالا بیاورد؛ تمایلاتِ مردم را بالا بیاورد. [این جمله را] بنده در آنجا [در کتاب اجتهاد و تقلید] نوشته‌ام.

1. انکار حقایق در قبال رسالۀ اربعین

بنده کتابی راجع به اربعین نوشته‌ام.² [در آنجا گفته‌ام:] «آقا! این اربعین برای این مرده‌های ما نیست؛ اربعین برای امام حسین علیه‌السلام است.» مطالعه کرده‌اید دیگر؟ در آنجا بنده [نظرم را بیان کرده‌ام] و اگر کسی هم ایراد دارد بیاید بگوید. این را هم باز گذاشته‌ام؛ در چاپِ بعد تصحیح می‌کنیم.